Zo'n sneeuwvlok is heel erg voor onze treinen
Zo sprak vandaag de leiding van Pro Rail
En bovendien het waren er zovéél
Rampzalig, ook voor wissels en voor seinen
Aan reparatie valt niet te beginnen
Het rollend materieel blijft 's winters binnen!
zondag 5 december 2010
Rail
'Zo'n vlok is voor 'n trein nóg erger dan regen'
Zo sprak vandaag de leiding van Pro Rail
'En bovendien, het waren er ontzettend veel
Daar kunnen deuren, wissels, seinen niet goed tegen
Wij overwegen de NS nu voor te schrijven
Dat de wagons tijdens de winter bínnen blijven!'
Zo sprak vandaag de leiding van Pro Rail
'En bovendien, het waren er ontzettend veel
Daar kunnen deuren, wissels, seinen niet goed tegen
Wij overwegen de NS nu voor te schrijven
Dat de wagons tijdens de winter bínnen blijven!'
zaterdag 4 december 2010
Haring
Ik ben op weg naar de haringman. De poolwind blaast, de korrelsneeuw schuurt.
Ik heb wel een ijsmuts maar geen handschoenen. Mijn wollen wanten liggen kletsnat in de auto, waar ik ze gisteren geirriteerd naar binnen heb gesmeten nadat ik de sneeuw van het dak en de ruiten had geveegd. Vandaar dat ik lopend ben, want zonder handschoenen is het geen doen op de fiets.
Eigenlijk is het ook geen weer voor haring.
Haring eet je als het lekker warm is buiten.
Aan de kraam. Hoofd achterover en dan in een keer zo'n frisse. koele vis, ruim in de uitjes naar binnen laten glijden.
Nu is het een beetje omdat het moet
Uit gezondheidsoverwegingen doen Mevrouw Pasquali en ik iedere week vette vis vanwege Alfa en Omega en al die rode wijn.
Bij de warme bakker maak ik een tussenstop. Een heel brood extra want je weet maar nooit hoe het er volgende week aan toe gaat.
De bakkersvrouw is boos. Terwijl een brood door de snijmachine dendert, wijst ze naar een tiental vuilniszakken die voor de deur tegen de ondergrondse vuilcontainer staan opgestapeld.
Pal voor de bakkerij. Ze zijn niet goed wijs.
Als je even wacht zie je muizen eronder vandaan komen. En de gemeente dan? Praat haar er niet van. Protest had indertijd niks geholpen
Nee hoor, er zou nooit iets mee zijn en hij werd twee keer per week geleegd, was de belofte.
Met haar handen in de lucht en een blik vol walging etaleert ze haar diepe afkeer van de gemeente. Ze gaat zo bellen, zéker weten.
Dan pas informeert ze naar mijn bestelling.
Bij de haringman ben ik de enige. Normaal is het er een drukte van belang. En vliegen de loze praatjes en de flauwe grappen je om de oren. Het is er bijna gezellig, als in een huiskamer van vroeger vol oude ooms en tantes. Mensen krijgen bij een haringkraam iets café-achtigs over zich.
Misschien wel omdat ze, ongezien,alvast gulzig een paar broodjes makreel of paling naar binnen werken terwijl ze op de vis voor thuis staan te wachten.
Of omdat ze zo weer weg en vergeten zijn.
De haringman en zijn vrouw voeren voor elke klant een apart toneelstukje op.
'Zo ben jij er ook weer', tegen een goede bekende.
'Vindt u die meneer daar ook zo lelijk?, tegen een nietsvermoedende binnenkomer.
Nu vraagt de haringman aan zijn vrouw of zij mij wel aardig vindt.
'Hmmm', zegt ze aarzelend.
''Ok, dat is genoeg', zegt hij en tovert van onder de koeling een kraakverse zaterdagse Volkskrant tevoorschijn.
Die krijg ik gratis, want zijn neef loopt kranten en hij houdt over.
En zoals elke week vraag ik of hij er niet met zijn vieze vingers aangezeten heeft en wens ze een fijn weekend.
Ik heb wel een ijsmuts maar geen handschoenen. Mijn wollen wanten liggen kletsnat in de auto, waar ik ze gisteren geirriteerd naar binnen heb gesmeten nadat ik de sneeuw van het dak en de ruiten had geveegd. Vandaar dat ik lopend ben, want zonder handschoenen is het geen doen op de fiets.
Eigenlijk is het ook geen weer voor haring.
Haring eet je als het lekker warm is buiten.
Aan de kraam. Hoofd achterover en dan in een keer zo'n frisse. koele vis, ruim in de uitjes naar binnen laten glijden.
Nu is het een beetje omdat het moet
Uit gezondheidsoverwegingen doen Mevrouw Pasquali en ik iedere week vette vis vanwege Alfa en Omega en al die rode wijn.
Bij de warme bakker maak ik een tussenstop. Een heel brood extra want je weet maar nooit hoe het er volgende week aan toe gaat.
De bakkersvrouw is boos. Terwijl een brood door de snijmachine dendert, wijst ze naar een tiental vuilniszakken die voor de deur tegen de ondergrondse vuilcontainer staan opgestapeld.
Pal voor de bakkerij. Ze zijn niet goed wijs.
Als je even wacht zie je muizen eronder vandaan komen. En de gemeente dan? Praat haar er niet van. Protest had indertijd niks geholpen
Nee hoor, er zou nooit iets mee zijn en hij werd twee keer per week geleegd, was de belofte.
Met haar handen in de lucht en een blik vol walging etaleert ze haar diepe afkeer van de gemeente. Ze gaat zo bellen, zéker weten.
Dan pas informeert ze naar mijn bestelling.
Bij de haringman ben ik de enige. Normaal is het er een drukte van belang. En vliegen de loze praatjes en de flauwe grappen je om de oren. Het is er bijna gezellig, als in een huiskamer van vroeger vol oude ooms en tantes. Mensen krijgen bij een haringkraam iets café-achtigs over zich.
Misschien wel omdat ze, ongezien,alvast gulzig een paar broodjes makreel of paling naar binnen werken terwijl ze op de vis voor thuis staan te wachten.
Of omdat ze zo weer weg en vergeten zijn.
De haringman en zijn vrouw voeren voor elke klant een apart toneelstukje op.
'Zo ben jij er ook weer', tegen een goede bekende.
'Vindt u die meneer daar ook zo lelijk?, tegen een nietsvermoedende binnenkomer.
Nu vraagt de haringman aan zijn vrouw of zij mij wel aardig vindt.
'Hmmm', zegt ze aarzelend.
''Ok, dat is genoeg', zegt hij en tovert van onder de koeling een kraakverse zaterdagse Volkskrant tevoorschijn.
Die krijg ik gratis, want zijn neef loopt kranten en hij houdt over.
En zoals elke week vraag ik of hij er niet met zijn vieze vingers aangezeten heeft en wens ze een fijn weekend.
vrijdag 3 december 2010
Alles is mogelijk
Ik droomde over het Damrak
het was lente, de lucht was schoon.
Verdwenen waren de schertsmusea
de coffeeshop was bloemenwinkel geworden
- maar dan zonder tulpen natuurlijk –
waar vogels en vlinders zich thuis voelden
en bijen af en aan vlogen.
Amusementshallen hadden het veld geruimd
voor informatiecentra waar gidsen
boeiende verhalen vertelden
over de rijke geschiedenis van hun stad.
Winkeliers oogden niet langer vermoeid
maar geïnteresseerd en vitaal
het vuur in hun houding verraadde
een aanstekelijk geheim.
De slecht onderhouden shoarmatenten
en huiveringwekkende restaurants
waren omgetoverd in frisgeverfde
vegetarische eethuizen
overal geurden de heerlijkste gerechten
prachtige groenten en verleidelijk fruit
hadden op borden de plaats ingenomen
van onwelriekende en gefragmenteerde kadavers.
Toeristen groetten mij vriendelijk
en maakten opgetogen kennis met elkaar
het geldwisselkantoor vroeg in plaats van provisie
om een vrijwillige bijdrage.
Passagiers in voorbij rijdende trams
wuifden naar mij.
Ik droomde over het Damrak
en voelde mij er thuis.
het was lente, de lucht was schoon.
Verdwenen waren de schertsmusea
de coffeeshop was bloemenwinkel geworden
- maar dan zonder tulpen natuurlijk –
waar vogels en vlinders zich thuis voelden
en bijen af en aan vlogen.
Amusementshallen hadden het veld geruimd
voor informatiecentra waar gidsen
boeiende verhalen vertelden
over de rijke geschiedenis van hun stad.
Winkeliers oogden niet langer vermoeid
maar geïnteresseerd en vitaal
het vuur in hun houding verraadde
een aanstekelijk geheim.
De slecht onderhouden shoarmatenten
en huiveringwekkende restaurants
waren omgetoverd in frisgeverfde
vegetarische eethuizen
overal geurden de heerlijkste gerechten
prachtige groenten en verleidelijk fruit
hadden op borden de plaats ingenomen
van onwelriekende en gefragmenteerde kadavers.
Toeristen groetten mij vriendelijk
en maakten opgetogen kennis met elkaar
het geldwisselkantoor vroeg in plaats van provisie
om een vrijwillige bijdrage.
Passagiers in voorbij rijdende trams
wuifden naar mij.
Ik droomde over het Damrak
en voelde mij er thuis.
donderdag 2 december 2010
Bid
Vandaag wordt er in Zwitserland beslist
In welk land de FIFA vanaf heden
Naar eigen zin de wet mag overtreden
En hoeveel geld er straks wordt meegegrist
Ik zag hoe onze trotse voetbalzonen
De schoenen kusten van Don Corleone.
In welk land de FIFA vanaf heden
Naar eigen zin de wet mag overtreden
En hoeveel geld er straks wordt meegegrist
Ik zag hoe onze trotse voetbalzonen
De schoenen kusten van Don Corleone.
woensdag 1 december 2010
Leuk is Anders
Mijn nieuwe boekje is zo goed als klaar. Geen roman, ( natuurlijk komt die nog..), maar een bloemlezing van alle verhaaltjes die ik dit jaar heb geschreven.
Voor familie, vrienden, verzamelaars én belangstellende uitgevers die zich 'en masse' gaan melden.
Wat is de oogst, wat ligt er in mijn blogmandje.
Welk stukjes zijn gerijpt en glimmen me zo mogelijk nog stralender tegemoet dan toen ik ze voor het eerst aan het oog van de wereld prijsgaf.
Welke zijn verschrompeld tot oude appeltjes die hun bestaan alleen te danken hadden aan de boom der actualiteit waarvan ze geplukt waren.
Want ik moet toegeven dat ik sommige van die verhaaltjes niet meer kan plaatsen. Waar ging het allemaal over, hoe kwam ik zo verontwaardigd?
Wouter Bos, wie was dat, en wat betekent de afkorting JP in hemelsnaam?
Ook de tv recensies vallen af. Wat heeft de lezer nu nog aan een doorwrochte analyse van het geriatrische conflict tussen Theo Maassen en Patricia Paay in DWDD.
Of aan de beschrijving van een foute gast in Pauw en Witteman. Weg ermee. Ze waren goed om even stoom af te blazen maar ogen bleekjes, zelfs in het fletse winterlicht.
Dan de afzeikstukjes. Die liggen nog steeds sardonisch te grijnzen, maar hebben hun scherpe kantje verloren. Aardige stilistische oefeningen, maar ik kom er niet mee weg.
Eigenlijk wil ik niet meer gevonden worden met mijn leukigheidjes over de oudejaarsconference van Jan Jaap van der Wal of de idylle tussen Eva en Bram..
Wat overblijft is alles wat ik aan het dagelijks leven heb ontfutseld, de straat, de mensen, mijn geliefden, de tipjes die ik zo af en toe van mijn eigen sluier durf op te lichten.
De terzijdes, de ironietjes, de presentjes voor de goede verstaander. Alle kleintjes die vanuit het donker even oplichten; dat ene zinnetje, die blik, dat korte praatje.
Vaak anders vastgelegd dan ik in eerste instantie in gedachten had, omdat het mij ook maar aan komt waaien.
Mijn taak is ervoor te gaan zitten, de tijd nemen en er op vertrouwen dat de deur naar Associatië weer opengaat. Dat is al lastig genoeg.
En dan nu een boekje.. dus. Met alle stukjes in de juiste afmeting, voorzien van de correcte interpunctie, de laatste spelling , een strakke alinea indeling, gelijke lettergrootte en regelafstand.
Leuke plaatjes invoegen, allemaal 5,6 bij 4,8, juiste grijswaarde instellen..
En dat allemaal inWord, dat voortdurend hinderlijk in mijn nek hijgt met ongevraagde controles, klemborden, onaangekondigde Engelse woordenboeken, waarschuwingen over een 'hersteld document' en lachende paperclips.
Slavenarbeid waarvan ik na twee uur verfrommeld uit mijn concentratie glijd. Op naar Twitter, het weerbericht, de kranten,You Tube..
Maar nu heb ik na een week afzien en een RSI attack mijn nieuwe boekje - zo goed als - klaar.
Deel 2 in de reeks. 155 pagina's die gezien mogen worden. 56 stukjes, getiteld : 'Leuk is Anders.'
Nu nog even de tekst converteren naar PDF op A5, dan naar USB kopiëren plus voor en achterkant in de juiste resolutie JPEG omzetten, zei de haastige drukker aan de telefoon.
En ik moet deze maand vóór Kerst ook de snelsonnetjes nog bundelen.
Voor familie, vrienden, verzamelaars én belangstellende uitgevers die zich 'en masse' gaan melden.
Wat is de oogst, wat ligt er in mijn blogmandje.
Welk stukjes zijn gerijpt en glimmen me zo mogelijk nog stralender tegemoet dan toen ik ze voor het eerst aan het oog van de wereld prijsgaf.
Welke zijn verschrompeld tot oude appeltjes die hun bestaan alleen te danken hadden aan de boom der actualiteit waarvan ze geplukt waren.
Want ik moet toegeven dat ik sommige van die verhaaltjes niet meer kan plaatsen. Waar ging het allemaal over, hoe kwam ik zo verontwaardigd?
Wouter Bos, wie was dat, en wat betekent de afkorting JP in hemelsnaam?
Ook de tv recensies vallen af. Wat heeft de lezer nu nog aan een doorwrochte analyse van het geriatrische conflict tussen Theo Maassen en Patricia Paay in DWDD.
Of aan de beschrijving van een foute gast in Pauw en Witteman. Weg ermee. Ze waren goed om even stoom af te blazen maar ogen bleekjes, zelfs in het fletse winterlicht.
Dan de afzeikstukjes. Die liggen nog steeds sardonisch te grijnzen, maar hebben hun scherpe kantje verloren. Aardige stilistische oefeningen, maar ik kom er niet mee weg.
Eigenlijk wil ik niet meer gevonden worden met mijn leukigheidjes over de oudejaarsconference van Jan Jaap van der Wal of de idylle tussen Eva en Bram..
Wat overblijft is alles wat ik aan het dagelijks leven heb ontfutseld, de straat, de mensen, mijn geliefden, de tipjes die ik zo af en toe van mijn eigen sluier durf op te lichten.
De terzijdes, de ironietjes, de presentjes voor de goede verstaander. Alle kleintjes die vanuit het donker even oplichten; dat ene zinnetje, die blik, dat korte praatje.
Vaak anders vastgelegd dan ik in eerste instantie in gedachten had, omdat het mij ook maar aan komt waaien.
Mijn taak is ervoor te gaan zitten, de tijd nemen en er op vertrouwen dat de deur naar Associatië weer opengaat. Dat is al lastig genoeg.
En dan nu een boekje.. dus. Met alle stukjes in de juiste afmeting, voorzien van de correcte interpunctie, de laatste spelling , een strakke alinea indeling, gelijke lettergrootte en regelafstand.
Leuke plaatjes invoegen, allemaal 5,6 bij 4,8, juiste grijswaarde instellen..
En dat allemaal inWord, dat voortdurend hinderlijk in mijn nek hijgt met ongevraagde controles, klemborden, onaangekondigde Engelse woordenboeken, waarschuwingen over een 'hersteld document' en lachende paperclips.
Slavenarbeid waarvan ik na twee uur verfrommeld uit mijn concentratie glijd. Op naar Twitter, het weerbericht, de kranten,You Tube..
Maar nu heb ik na een week afzien en een RSI attack mijn nieuwe boekje - zo goed als - klaar.
Deel 2 in de reeks. 155 pagina's die gezien mogen worden. 56 stukjes, getiteld : 'Leuk is Anders.'
Nu nog even de tekst converteren naar PDF op A5, dan naar USB kopiëren plus voor en achterkant in de juiste resolutie JPEG omzetten, zei de haastige drukker aan de telefoon.
En ik moet deze maand vóór Kerst ook de snelsonnetjes nog bundelen.
Abonneren op:
Posts (Atom)