Afscheid Flexxie

 Lang geleden dat ik hier geweest ben! Tjonge nog aan toe! Ik was gewoon de weg kwijt en hier allemaal spinnenwebben, dode bladeren en de geur van rottend hout! Hoe krijg ik dit allemaal netjes en opgeruimd voordat de oude Herberggangers arriveren. We zijn allemaal in de war. Lag er zo maar een rouwkaart  op de deurmat. Onze Flex is niet meer. 

Ik hoop dat de anderen snel komen om mij te helpen, beetje bij te staan. En er is maar een plek waar we samen verdrietig kunnen zijn en dat is hier in Herberg de Kleine Hemel.! Ik hoop dat er nog wat stook achtergebleven is. Flexxies werk, daar was ze goed. 

pff even zitten. Even bijkomen. Ik ben ook de jongste niet meer!   

Inmiddels is het 12 augustus en Flexxie ligt al een paar dagen onder de sterrenhemel op begraafplaats van Westerveld in Driehuis. Zo mooi midden in de natuur! Ja ik had er graag bij willen zijn. Schrips was erbij, vertegenwoordigde ons, nam de bloemen mee en heeft onze persoonlijk verdriet meegedeeld. Zo waren we toch allemaal bij. 

Schrips heeft ook foto´s mee teruggenomen, die ik hier ga plaatsen: 

In het verpleeghuis, vlak voor vertrek..

Ook de auto was in het wit

De buitenaula op de begraafplaats in Westerveld.

Ja zo was het! 

Lara krijgt steun van haar beide zoons.

Harmke met haar man en beide zoons.

Op weg naar het graf.

Onze bloemen zijn meegegaan in het graf…

Dank je wel Schrips! Mooi dat je ons zo hebt laten meebeleven! Ik wilde bijna zeggen genieten, maar ja dat past misschien niet bij een begrafenis? Hoewel op de kaart een uitnodiging stond om samen het leven van Flexxie te vieren! dus we genieten hier toch samen van haar leven. Mooie en authentieke meid met een bijzonder leven. 
 

Anno 2013

Ik wens al mijn vrienden op Trouwschrijvers een gezond en goed 2013 en zo hoorde ik laatst: geluk betekent eigenlijk:  GELUKT.  Een begrip wat je pas aan het einde van je leven kan invullen en dat gemeten wordt aan of je je talenten - meegekregen met je geboorte - voldoende hebt ontwikkeld!  Of je bent geworden wat je in potentie kon zijn!

Dapper Wijf!

Dear family and friends, It has been the saddest and the most frightening week in my life. To make this long and shocking story short: we have lost our baby daughter Emma. She died in my belly still before the actual birth took place. We are in shock, full of disbelief and grief.

Emma, you will always be in our hearts and thoughts.

And to everyone who has been there for us - thank you so very much for your support! It helps us enourmously!
Marta



Dit schrijft mijn nichtje op facebook twee dagen nadat ze haar levenloze dochter ter wereld heeft gebracht om zo haar vrienden deelachtig te maken in wat een happy end had moeten zijn!


Dapper Wijf!

Voor Ferrara

Deze kleertjes breide ik zelf. Luiertruitjes etc. zoals mijn moeder die gebruikte voor haar kinderen. Dus zo'n 70 jaar geleden. Het is allemaal heel fijne katoen. Gebreid met pen 2.



Dit pak heeft mijn zusje gebreid voor mijn oudste kind!

Losgewoelde tijd

Ik graaf in mijn verleden
herinneringen hopen zich op

als een blinde mol ren ik
na afloop door mijn labyrint.

Blog van de Herberg anoniem bewerkt.

Op dd 20 februari 2012 is de blog van de Herberg bewerkt en de foto verdwenen. Eigenlijk kan het niet anders dan dat het één van ons is geweest. Immers je moet beschikken over wachtwoord etc. Natuurlijk kan het per ongeluk gebeurd zijn. Ik zou het fijn vinden om helderheid hierover te krijgen. Vind het namelijk een heel vervelend idee dat iemand buiten ons, onze blogs kan veranderen. Het zou namelijke het einde betekenen van de vernieuwde blogspot Trouwschrijvers. Weg ons veilige schrijfplekje.

Niet schrikken

Was wat druk de laatste dagen, maar wilde voor het slapen gaan toch nog even naar de Herberg. De reacties liepen tot januari 2011. Alle reacties van het afgelopen jaar waren niet te zien. Door eindeloos op meer te drukken kon ik de reacties van 11 januari (afgelopen dag ) lezen. Ik kon wel reacties plaatsen, maar kreeg ze weer niet te zien. 
Ik ben dus op onderzoek uitgegaan. De opties oudste ouder - nieuwer , nieuwst waren verdwenen. Ik heb de hele site in een nieuwe modus gezet. En zoals jullie kunnen zien is het schrijfvlak breder. Uiteindelijk heb ik ook de opties ouder en nieuwer bij de reacties weer teruggevonden. Alleen kom je bij het reactie plaatsen op een nieuwe pagina, maar dat zullen jullie bij het reageren op een ander zijn blog ook wel eens tegengekomen zijn. 
Rechtsboven staan de mogelijkheden om een NIEUW BERICHT  aan te maken. Rechts onder instellingen berichten vinden jullie de labels van je naam. 
Een nieuw bericht kan je alleen plaatsen als je aangemeld ben als Trouwschrijver. Reacties kan je plaatsen met je google-id .
Ik heb dit niet goed met jullie kunnen overleggen en ik hoop dat het niet al te veel problemen geeft. 

Hoofdstuk 8 Kala Kala

Tussen het tuinhuisklussen door, even een nieuw hoofdstuk van Kala Kala geplaatst. Het gedeelte 1951 is als kort verhaal met de titel: 'De vrucht van haar schoot...' gepubliceerd in 'Verboden Terrein', een verhalenbundel voor debutanten van Script. Dat was al in 1999. Al schrijvend en herinnerend ontstond later Kala Kala.

De vrouw die alles zelf doet.

Onder dit kopje heb ik een paar foto's geplaatst waarin de vordering van de restauratie is te zien. Gekoppeld aan het fenomeen moederdag.

Mijn kleine oorlog

Ik raak geëmotioneerd van beelden - uit welke oorlog dan ook – van moeders met in hun armen uitgemergelde kinderen. Moet huilen als ik de grote doffe ogen in het oude gerimpelde kindergezicht ontmoet. Alsof ik kijk naar mijn eigen kleine geschiedenis

.

Kala Kala 5

"Het meest bijzondere van glas vind ik toch wel dat ik erdoorheen kan kijken. Wonderlijk! Vooral omdat glas eigenlijk zand is, maar als ik op het strand loop kan ik niet naar de andere kant van de wereld kijken."

Voor de Trouwen die willen lezen, maar (nog) niet volgen,
hier de link naar hoofdstuk 5 van Kala Kala maar wel lezen

Zomerhitte

De hitte slaat toe. Het tempo vertraagt. Met een glas witte wijn houd ik het wel uit. Dat zei ook een oude vrouw languit liggend in een rolstoel op het terras van een ... ja wat voor huis. Ik bezocht er samen met mijn broer mijn schoonzusje, die daar is geplaatst. Alzheimer in het laatste stadium.  Kom ik neem samen met de vrouw, overigens nog helder van geest,  nog maar snel een flinke slok!


Een voor wie weten en lezen wil: hoofdstuk 4 van Kala Kala is geplaatst.

'Kala Kala' is verhuisd.

1947
Op een dag in mei laadt vader alle huisraad, de kippen, konijnen, het varken en de kat op een boerenkar. Hij neemt de leidsels en klimt op de bok. ‘Vort!’ Roept hij tegen het paard.
Ik ben vijf jaar. Wij verlaten het huis waar vijf broers, mijn grote zus en ikzelf geboren zijn. ‘s Middags uit school loop ik aan de hand van mijn zus naar het huis waar we nu wonen. De lucht is strak blauw. Ik heb dorst. Pieken haar, die losgeraakt zijn uit mijn dikke vlechten, plakken in het zweet langs mijn slapen. Zeker meer dan honderd stappen heb ik al gezet op de weg met de schuin geplaveide klinkers.

Toch een tweede weblog aangemaakt met daar alles van en over Kala Kala. Ben benieuwd wat jullie er van vinden!Om te volgen kan je je gewoon als volger aanmelden.

Kala Kala (De vogel die vliegt)

1944

Otto, mijn één jaar oudere broer, is de lieveling van moeder. Zijn geboorte vlak voor het uitbreken van de tweede wereldoorlog is voor haar een hele geruststelling. Een Germaans jongetje met blonde haren en blauwe ogen, die extra oplichten door het blauwe truitje dat ze voor hem heeft gebreid. Met Otto op haar arm kan moeder onder de moffen komen. Eén lachje van Otto en de grofste Duitse soldaat verandert in een weemoedig mens die naar zijn Heimat verlangt.

Ik heb op mijn weblog: Belichtingstijd, een pagina aangemaakt waarop ik de 12 hoofdstukjes Kala Kala publiceer. Vandaag hoofdstuk 1.  

Een heel stil ogenblik (SV)

Ik ben zeven jaar. Mijn moeder is ziek en ik logeer bij Tante Door. Op een dag, het is zondagmiddag nemen Nellie en Joke, dochters van Tante Door mij mee voor een bezoek aan mijn ouderlijk huis.

' De deur staat wijd open en er lopen allemaal mensen in en uit. Ik herken de grote voorkamer bijna niet terug. Moeders bed is weg. Op die plaats staat nu een tafel met daarbovenop een vierkant kistje. Daarin liggen, dicht naast elkaar, twee baby-jongetjes gekleed in watten pakjes. Alleen de gezichtjes en handjes kan ik zien. Heel klein. Zo teer! De oogjes gesloten. Wimpertjes fijn als spinrag schetsen een zachte schaduw op de wassen wangetjes. Paarlemoer met blauwe streepjes glinsteren de minuscule nageltjes op de ineen gestrengelde vingertjes. Ik houd mijn adem in, minutenlang, tot ik bijna stik. Alsof ik besef, dat dit beeldhouwwerk van God door geen ademtocht verstoord mag worden.'

Uit: Kala Kala (De vogel die vliegt).

Mijn huis (SV)

Het huis waar ik in woon, werd ruim dertig jaar geleden uit de broek van een arbeider geschud. Nauwelijks gescheiden van het moederlijf werd het blootgesteld aan oorlogsgeweld, en de daaraan verbonden ellende als dreigende verhongering en besmettelijke ziekten. Ja zelfs de vernedering, een lustoord voor luizen te zijn moest het ondergaan.

Ik kijk naar mijn haar terwijl mijn hand het glad strijkt. Lang stijl haar,op het voorhoofd in een ponny gedragen. De kleur vind ik niet mooi. Peper- en zout kan ik het nog noemen. Over een aantal jaren alleen nog zoutkleur. Jammer dat het niet rood is. Ik hou van rood haar. Ondanks dat mijn vader donker en mijn moeder blond was - een uitstekende combinatie om rode kinderen te verwekken - heeft niet één van de tien kinderen rood haar. Het enige rode haar dat ik in de familie ontdekt heb, zit onder de rechter oksel van
een oudere broer.

Luizen heb ik niet meer. Die zijn verdwenen sinds de dag dat, mijn moeder doodmoe van het pieten kammen, mij op driejarige leeftijd mee naar de kapper nam en mijn hoofd kaal liet scheren. Ik wist niet dat op hetzelfde moment tal van landgenoten om heel andere redenen hetzelfde lot ondergingen en stapte trots in het rond; was gelukkig in de wetenschap dat ik nu veel op mijn vader leek, die van nature met een dergelijk kapsel gezegend is. De vreugde duurde niet lang. Mijn haar groeide snel aan en daarmee verdween het enige uiterlijke kenmerk, dat ik met mijn vader gemeen heb gehad.

Ik lijk op mijn moeder. Een blanke huid, lichte ogen en de puisten en mee-eters die mijn huid verzieken. Nu nog ontdek ik puisten en mee-eters. Ik ben altijd bang geweest voor mee-eters. De naam alleen zegt al genoeg, mee-eters. Soms heb ik visioenen. Ik lig dood in een kist en alle mee-eters veranderen in levende wormen, die aan mij beginnen te knagen. Vermoedelijk is dit de reden dat ik steeds pogingen onderneem, mij te ontdoen van mijn ongevraagde gasten. Dit tot groot ongerief van mijn ouders, die mijn rood gevlekte gezicht maar matig kunnen waarderen. Temeer daar ik het niet bij mijn eigen mee-eters laat, maar ook de mee-eters van mijn broers te lijf ga, waardoor van tijd tot tijd een groot gedeelte van het gezin aan de builenpest schijnt te lijden. Of mijn broers met dezelfde angst besmet zijn weet ik niet, maar ze vinden het best als ik probeer hun mee- eters te verwijderen. Dikwijls vragen ze zelf of ik hun oren wil controleren omdat ze het niet prettig vinden tegelijkertijd met een vriendin en een mee-eter uit te gaan.
Eenmaal heb ik geweigerd en daar heb ik bittere spijt van. Een broer vertelde mij dat hij vermoedde dat er een mee-eter in zijn oor zat. 'Wil je er even naar kijken,'vroeg hij? Ik keek en daar zat een vette mee-eter met een dikke zwarte kop. Op hetzelfde moment drong een zweetlucht mijn neus binnen en mijn blik, verder glijdend, bleef rusten op zijn smoezelige handen en zwarte nagels. Ik weigerde, zei dat hij stonk en zich eerst maar eens behoorlijk moest wassen. Mistroostig bleef hij voor zich uit zitten staren. Een paar dagen later vertrok ik weer naar mijn kamer in Hilversum en was het voorval reeds vergeten totdat ik met spoed naar huis werd geroepen, omdat de desbetreffende broer bij een verkeersongeval betrokken was geweest. Er was niets meer aan te doen. Ik moest toezien hoe ze hem begroeven met die dikke, kwaadaardige mee-eter in zijn oor. Sindsdien heb ik niet meer geweigerd.

Met het verstrijken van de jaren voel ik me meer op mijn gemak in mijn het huis. Ondanks dat mijn spieren aan lenigheid flink hebben ingeboet, beweeg ik mij soepeler dan in mijn puberteitsjaren. De beginnende rimpel vorming deert mij niet. Ik zie dat het huis waarin ik woon begint te lijken op haar bewoonster.

Lang heb ik hier op moeten wachten. Jaren achtereen voelde ik geen band met het beeld dat vanuit de spiegel naar me keek. Die tijd lijkt nu voorbij. Iedere dag ga ik meer op mezelf lijken en voel de vriendschap tussen mij en het huis groeien. Deze vriendschap zal het mij straks mogelijk maken om voor het huis te zorgen als het door ouderdom of ziekte begint te vervallen. Het zal me helpen niet bitter te worden wanneer ik moet kijken naar de leeggelopen borsten en ingedeukte dijen. En als dan de dag aanbreekt dat ik het huis wegens onbewoonbaarheid moet verlaten, dan wil ik dat het terugkeert naar het dorp waar het geboren is.
Daar op het kleine kerkhof achter de kerk mag het stil wegrotten, één worden met de grond waarvan ik hou. Spoedig zal dan de tijd aanbreken, dat alleen nog de populieren rondom het kerkhof fluisteren: er was eens........


December 1972 schreef ik dit verhaal.

Onverwerkt verleden

Ik liep op straat, toen
mij een rouwstoet passeerde
en ik dacht daar gaat de rest
van een onverwerkt verleden.

O, heerlijke Griep! slot

Sinds een half jaar staat er bij mij in de woonkamer een Sony flatscreen van flink formaat me zwart aan te kijken. Stop je er een mooie film in, dan wordt het een ander verhaal. Dus pak ik een plaid, schik de kussens en nestel me op de ruime Ikeabank in gezelschap van een flinke stapel Dvd's en een grog waarin ik bij gebrek aan cognac maar whiskey heb verwerkt.
Ik heb lange films uitgezocht, zodat ik lang kan blijven liggen. De North and South serie over de Amerikaanse burgeroorlog heb ik pas nog bekeken. The Godfather dan? Nee toch maar niet. Geen zin in al die lijken. Ik kies voor: ' De Graaf van Monte Cristo' met Gérard Depardieu in de hoofdrol. Die heb ik echt heel lang niet meer gezien en duurt alles bij elkaar zeven uur. Af en toe haalt de griep me even in en val ik in slaap, maar dat is dan weer zo fijn van een Dvd!

De volgende dagen prop ik de ene na de andere film in de bek van de DVD speler. Kijk op een videoband, lang geleden opgenomen documentaires terug met in de hoofdrol Doris Lessing, Agatha Christie en een uitzending van Nachtsalon met ach...Michaël Zeeman nog, in gesprek met Aya Zikken. Allemaal vrouwelijke schrijvers. Toevallig? Mijn vingers jeuken. Ik bedwing me. Geef me over aan de beelden en het leidmotief van de film Dr. Zjivago:' Somewhere my Love.' De balalaika zingt als een leeuwerik hoog boven het orkest een lied van hoop en vrees. In een golvende beweging trekken uitgestrekte narcissenvelden en lange ijskoude winters op het flatscreen aan mij voorbij.

Helemaal geïnspireerd sla ik later het boek toch open. Ondanks dat ik lezen in bed , zeker met zo'n dik boek, een bijna onmogelijke opgaaf vind, ben ik direct geboeid. In het voorwoord maakt Peter d'Hamecourt een vergelijking met de film. Overheerst in de film de romance tussen Joeri en Lara met de revolutie als decor. Het boek is een politiek document, een aanval op het kwaad: de revolutie zelf, die monsters als Stalin voort brengt. Bij het lezen van het eerste hoofdstuk bewonder ik de mooie woorden van Nicolaj Nikolajewitz. De oom van in het boek Joera genoemd en die de opvoeding van zijn neefje, na het overlijden van zijn zus op zich heeft genomen.
Ik bijvoorbeeld heb nooit geweten dat ik niet in de natuur, maar in de 'historie' leef. Dat ik dat aan het op naastenliefde gebaseerde Christendom te danken heb en dat de vooruitgang alleen vanuit deze bezieling mogelijk is. Ik citeer: 'Pas na Christus hebben de eeuwen en generaties vrij kunnen ademhalen. Pas na hem begon het leven in het nageslacht, en sterft de mens niet meer op straat tegen een schutting, maar thuis in de historie.'

Dat is het dus! Zonder het te weten, heb ik het gedaan. Vertel mijn jongste zoon dat het 'not done' is om thuis eerst alle schappen leeg te eten en terug te keren naar je studentenkamer zonder eerst een nieuw voorraad voor je zieke moeder te halen. Dat ik zelf mijn zieke vader heb verzorgd. Bij ieder attaque mijn boekentas heb gepakt tot hij op een dag onder zijn eigen dak in mijn armen is overleden. Dat je niet moet willen leven in een maatschappij waarin mensen niet meer voor elkaar zorgen!

Mijn zoon. Hij begrijpt en leert snel. Haalt een tas vol boodschappen bij Albert Hein. Blijft nog een dagje langer thuis en roept bij zijn vertrek: 'Je moet me wel bellen hoor Mam, als je me nodig hebt!'

O, heerlijke Griep! (2)

Ik druk een aspirine en een paracetamol uit de strips in een glas half gevuld met water. Zie toe hoe de tabletten langzaam uiteenvallen in vormeloze hoopjes namaak sneeuw. Schud en gooi de witte vloeistof in één keer achter in mijn keel. Met dit mengsel verhoog ik de kwaliteit van mijn griepleven. Dr. Zjivago van Boris Pasternak, kijkt mij van het nachtkastje verleidelijk aan. Ruim 500 pagina's dik en vertaald door Nico Scheepmaker kocht ik het boek voor de kerst van 2009 en hoewel het sinds die tijd steeds zichtbaar aanwezig in mijn nabijheid verkeert, heb ik er alleen wat in gebladerd. Ik neem het opnieuw in mijn handen. Weeg het denkbeeldig in een op- en neerwaartse beweging.

Bij dikke boeken moet ik altijd terugdenken aan mijn grootmoeder. Zie ik haar weer zitten in een stoel in de tuin van mijn ouderlijk huis met op haar schoot 'Oorlog en Vrede' van Tolstoi. Ik heb het waargenomen en geen vragen gesteld. Het is meer de verwondering die is blijven hangen: dat mijn grootmoeder, dat kleine vrouwtje, de echtgenoot van een daggelder, van die dikke uit het Russisch vertaalde boeken las! Grootmoeder verraste mij overigens wel meer. Bij voorbeeld de keer dat ze 's avonds met mijn ouders en een oudere broer of zus een spelletje kaart speelde. Pandoeren heette het spel. Vraag me niet naar de inhoud. Ik was een kind en nam enkel waar. Zwartgebloemd jurkje, grijs vest losjes om de schouders en het witte piekhaar dat altijd weet te ontsnappen aan de grote schuifspeld, die achter op haar hoofd de boel bij elkaar moet houden, bestudeert ze de kaarten in haar hand. Ze is aan zet. De spanning in de kamer loopt op en terwijl ze een kaart uit haar hand pakt, zegt ze: 'Nu zal je eens een aap zien neuken.'

Mijn grootmoeder – Ruim zeventig jaar oud. Halverwege de jaren vijftig. De seksuele revolutie is nog niet begonnen. Het duurt nog jaren voordat Joop van Tijn tijdens de presentatie van 'Open en Bloot' het hele Nederlandse volk inclusief de regering zal shockeren door, in beeld en weliswaar bekakt, het woord hardop uit te spreken. – gebruikt, alsof dat doodgewoon is, het woord: neuken! Ja nu kunnen we erom lachen, maar toen staarden wij grootmoeder ongelovig aan. Begrepen niet hoe het mogelijk was dat er zo'n woord kwam uit dat lieve zachte al wat rimpelige mondje!

Wordt vervolgd

O heerlijke Griep! (1)

Nog voor ik iets uit de media heb vernomen, lig ik al geveld en dat nog wel op de allereerste dag van het nieuwe jaar. De afspraak die ik rond het middaguur maak om de volgende dag mijn jarige broer persoonlijk te feliciteren zeg ik per omgaande af. Griep komt als een dief in de nacht, maakt van je agenda een waardeloos vodje papier.

Het is even wennen! Kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst, rillerig en gewapend met een rol keukenpapier in mijn slaapkamer verdween. Ik dacht dat ik in de eerste veertig jaar van mijn leven wel zo'n beetje alle griepvarianten had doorgewerkt. Niet dus!
Het duurt niet lang voor ik de voordelen van een griep krijgen ontdek. Om te beginnen hoef ik mijn hond niet uit te laten.
'Moet ik dat doen!'
'Ja,' antwoord ik mijn ruim twintigjarige zoon, die sinds de kerstdagen zijn studentenkamer in Breda heeft verruild voor het goedkope gemak van zijn oude kamer thuis. 'Tenzij je me dood wil hebben, lijkt het mij niet verantwoord dat ik met een hoofd vol snot en 39 graden koorts Jip uit ga laten.'
'Kan je de buurvrouw niet vragen!' Probeert hij nog, maar ik ben onverbiddelijk. Wijs hem er fijntjes op dat ik hem in de zomer van 2009 , toen hij als een van de eersten met de Mexicaanse griep thuis kwam, zonder morren en met liefde heb verzorgd.

Een griep krijgen is eigenlijk heerlijk! Het is een voorziening van God om ons arme tijdeigenen even los te koppelen van alles wat we moeten doen. Griep kan een nieuw begin in je leven zijn. Ik denk aan hoe Aya Zikken ooit haar schrijversbestaan begon. Man griep, twee dochtertjes griep en zij maar sloven en dromen van de verhalen die ze op wilde schrijven, maar waar ze geen tijd voor vond. Ze hoopte dat ze ook griep zou krijgen en die losgewoelde tijd zou kunnen gebruiken voor zichzelf. Waarom weet ik niet, maar moeders krijgen nooit griep, ook Aya niet. Ze vervloekte de god die haar onthield van wat ze zo nodig had en wendde griep voor. Sloot zich op in de slaapkamer met pen en schriftje en schreef het met een aaneengesloten pennenstreek vol. Het was de aanzet van haar boek 'Als wij groot zijn, dan misschien,' waar ze in 1954 mee debuteerde en haar naam mee zou vestigen. Ik heb meerdere boeken van haar in mijn bezit. Haar dochter, waar ik mee bevriend was, vertelde mij het verhaal. Kinderen hebben het moeilijk als ze opgevoed worden door een moeder die zelf ook wat wil. Daardoor beïnvloed vond ik Aya in die tijd een ontaarde moeder. Nu en zelf moeder van twee grote zonen vraag ik me soms af : Wie is er hier niet geaard?

Wordt vervolgd.