Nimmer
Klinkt kleiner
Telt meer letters
En betekent toch hetzelfde
Nooit
zaterdag 30 april 2011
donderdag 28 april 2011
Verzet maakt het groter
Terwijl er een achtergebleven gebied in mijn hersenen roept dat ik die verbouwing niet wil, groeit het verzet en groeit de berg onopgeloste problemen ergens anders in mijn hoofd. De potten met kamerplanten en mijn voorraad kaarsenhouders groeien op mijn nek, net als de schilderijen die van de muur af moeten en een veilige plaats moeten krijgen. Om over het servies en de pannen nog maar niet te spreken.
In de schuur ontdek ik een verzameling verhuisdozen. Zuchtend besluit ik dat ik er niet aan ontkom. Klein beginnen dan maar. Voorzichtig haal ik alle schilderijen en fotolijstjes van de wanden, om ze voorzichtig op of langs de tafel te plaatsen. Dat gaat gemakkelijk, aangezien sommige lijsten in de buurt van de keuken nooit van de wand zijn geweest en aardig plakken. Ik vervloek de open keuken.
Even later vis ik de twee koetslantaarns van oma’s buffetkast, die een liefdevolle eerste plek in de kartonnen doos krijgen. Oma’s zilveren theelepels passen precies in de lantaarns, zie ik verheugd. Wie weet, krijg ik eindelijk gevoel voor inpakken. Dat gebeurt ook, want als ik mijn verzameling vreemdgevormde kaarsenhouders om en om op zijn kop in de doos plaats merk ik, dat ook hierin ruimte te besparen is. Heel stiekem word ik er vrolijk van.
Het inpakken is direct ook een mooi excuus om de snuisterijen, die zich in de loop der jaren bovenop de kast hebben verzameld, eens kritisch te bekijken. Een beoordelingsrondje. Die houten eierdopjes, beschilderd met een intussen ondefinieerbaar geworden kleur plakaatverf, wil ik daar mijn gekookte eieren nog wel in opdienen? Nee dus. De bontgekleurde espressokopjes uit Italie verhuizen ook naar de kliko . Ik heb niet eens een espressoapparaat. Sterker nog: ik lust niet eens espresso. Hopsakee, rinkelend verdwijnen de kopjes en de dopjes naar de onderste helft van de kliko.
Een pastapot. Heb ik dat zelf bedacht? Wat vreemd. Ik laat mijn voorraad ongebruikte pastasoorten namelijk gewoon in de zakken zitten, met een afsluitclipje van de zweedse Meubelgigant. Want soms verkopen ze daar ook heel handige zaken. Een tapastoren met opdienschaaltjes verdwijnt ook rammelend in de kliko. Weg ermee, ik maak nooit tapas, ik zou niet weten hoe het moet en bovendien heb ik er de zin en de tijd niet voor.
De stapel in de kliko groeit, net als mijn grijns.
De komende tijd wil ik af en toe wel een kaarsje kunnen branden. Voor als ik het niet meer zie zitten. Wacht eens even, de laatste kerst kwam lief thuis met een mooie houten doos, met een deksel waar je een foto tussen kunt klemmen. Voor drie flessen wijn, maar iets anders past er natuurlijk ook in. Na wat gezoek (inclusief het gebruik van enkele krachttermen) heb ik gevonden wat ik zocht. Voorzichtig stapel ik de wierookstokjes, samen met het ying-yang houdertje en wat waxinelichtjes en natuurlijk de lucifers, in het houten kistje. Vervolgens verhuis ik het kistje naar de buitenkast, op het overdekte terras. Ik ben klaar voor ongezellige avonden.
Twee uur later parkeer ik een doos vol spullen boven op zolder, samen met drieëntwintig grote en kleine lijsten met foto's en schilderijen, die ik voorzichtig tegen de achterwand parkeer. Het moet wel heel gek lopen, wil de zaak sneuvelen. Tevreden klauter ik naar beneden en constateer dat niet alleen de muren lichter zijn geworden.
Alles wat een begin heeft,
heeft ook een einde.
Sluit daar vrede mee en alles komt goed.
(Boeddha)
In de schuur ontdek ik een verzameling verhuisdozen. Zuchtend besluit ik dat ik er niet aan ontkom. Klein beginnen dan maar. Voorzichtig haal ik alle schilderijen en fotolijstjes van de wanden, om ze voorzichtig op of langs de tafel te plaatsen. Dat gaat gemakkelijk, aangezien sommige lijsten in de buurt van de keuken nooit van de wand zijn geweest en aardig plakken. Ik vervloek de open keuken.
Even later vis ik de twee koetslantaarns van oma’s buffetkast, die een liefdevolle eerste plek in de kartonnen doos krijgen. Oma’s zilveren theelepels passen precies in de lantaarns, zie ik verheugd. Wie weet, krijg ik eindelijk gevoel voor inpakken. Dat gebeurt ook, want als ik mijn verzameling vreemdgevormde kaarsenhouders om en om op zijn kop in de doos plaats merk ik, dat ook hierin ruimte te besparen is. Heel stiekem word ik er vrolijk van.
Het inpakken is direct ook een mooi excuus om de snuisterijen, die zich in de loop der jaren bovenop de kast hebben verzameld, eens kritisch te bekijken. Een beoordelingsrondje. Die houten eierdopjes, beschilderd met een intussen ondefinieerbaar geworden kleur plakaatverf, wil ik daar mijn gekookte eieren nog wel in opdienen? Nee dus. De bontgekleurde espressokopjes uit Italie verhuizen ook naar de kliko . Ik heb niet eens een espressoapparaat. Sterker nog: ik lust niet eens espresso. Hopsakee, rinkelend verdwijnen de kopjes en de dopjes naar de onderste helft van de kliko.
Een pastapot. Heb ik dat zelf bedacht? Wat vreemd. Ik laat mijn voorraad ongebruikte pastasoorten namelijk gewoon in de zakken zitten, met een afsluitclipje van de zweedse Meubelgigant. Want soms verkopen ze daar ook heel handige zaken. Een tapastoren met opdienschaaltjes verdwijnt ook rammelend in de kliko. Weg ermee, ik maak nooit tapas, ik zou niet weten hoe het moet en bovendien heb ik er de zin en de tijd niet voor.
De stapel in de kliko groeit, net als mijn grijns.
De komende tijd wil ik af en toe wel een kaarsje kunnen branden. Voor als ik het niet meer zie zitten. Wacht eens even, de laatste kerst kwam lief thuis met een mooie houten doos, met een deksel waar je een foto tussen kunt klemmen. Voor drie flessen wijn, maar iets anders past er natuurlijk ook in. Na wat gezoek (inclusief het gebruik van enkele krachttermen) heb ik gevonden wat ik zocht. Voorzichtig stapel ik de wierookstokjes, samen met het ying-yang houdertje en wat waxinelichtjes en natuurlijk de lucifers, in het houten kistje. Vervolgens verhuis ik het kistje naar de buitenkast, op het overdekte terras. Ik ben klaar voor ongezellige avonden.
Twee uur later parkeer ik een doos vol spullen boven op zolder, samen met drieëntwintig grote en kleine lijsten met foto's en schilderijen, die ik voorzichtig tegen de achterwand parkeer. Het moet wel heel gek lopen, wil de zaak sneuvelen. Tevreden klauter ik naar beneden en constateer dat niet alleen de muren lichter zijn geworden.
Alles wat een begin heeft,
heeft ook een einde.
Sluit daar vrede mee en alles komt goed.
(Boeddha)
woensdag 27 april 2011
Nu heb ik geen probleem
Terwijl ik bij zit te komen van de opschudding gisteren (zie http://bit.ly/fzr2od) sla ik de schrijfveer van vandaag op. Eerst moet ik onbedaarlijk lachen, wanneer ik de titel lees. Vervolgens moet ik heel hard huilen. Een half uur later zijn de tranen gedroogd, is het geheel wat ingeklonken (hoe toepasselijk) en kan ik weer glimlachen.
Wat nou, problemen. Ik ben gezond van lijf en leden, mijn lief is ziektevrij, mijn zoon loopt vrolijk rond terwijl hij voorjaarsvakantie heeft. Onze honden lopen gezelllig kwispelend rond, terwijl ik tegen ze praat hoor ik de staartjes driftig bonken op de rand van de bank. Mijn moeder van 82 zit buiten te genieten in haar schommelstoel, uit de wind en in de zon.
Ze zijn er wel, de problemen. Maar in de context van de schrijfveer beschouwd zijn ze van later orde. Ze komen later deze week pas om de hoek kijken, wanneer we de schuur en de garage moeten leegmaken voor ons tijdelijke onderkomen. En ook daar vinden we wel weer wat op. Het wordt tijd om afscheid te nemen van spulletjes die bij elke opruimbeurt opnieuw door onze handen glijden en telkens weer worden opgeborgen onder het mom dat ze ooit wel weer van pas komen. Terwijl we die spullen -ongebruikt en wel- helemaal niet missen in het dagelijks leven.
Het hypotheekprobleem ligt klaar om te worden opgelost. Onze hypotheekmeneer heeft aangegeven, als een tijger over de geldverstrekker te waken om de tijdlijn in de gaten te houden. De notaris is reeds ingeschakeld. Mijn liefste vriendin heeft aangeboden, om voor ons te koken. De naaste buren, inmiddels hard op weg dierbare vrienden te worden, gaan ons helpen met de verbouwing zoals als wij momenteel met hun huis doen.
Het slopen van de wanden en van de vloer is van later zorg. Een probleem van ergens halverwege volgende week, of die erna. Wanneer ik het zo bekijk, ziet het leven er ineens heel anders uit.
Nee, nu heb ik geen probleem.
Wat nou, problemen. Ik ben gezond van lijf en leden, mijn lief is ziektevrij, mijn zoon loopt vrolijk rond terwijl hij voorjaarsvakantie heeft. Onze honden lopen gezelllig kwispelend rond, terwijl ik tegen ze praat hoor ik de staartjes driftig bonken op de rand van de bank. Mijn moeder van 82 zit buiten te genieten in haar schommelstoel, uit de wind en in de zon.
Ze zijn er wel, de problemen. Maar in de context van de schrijfveer beschouwd zijn ze van later orde. Ze komen later deze week pas om de hoek kijken, wanneer we de schuur en de garage moeten leegmaken voor ons tijdelijke onderkomen. En ook daar vinden we wel weer wat op. Het wordt tijd om afscheid te nemen van spulletjes die bij elke opruimbeurt opnieuw door onze handen glijden en telkens weer worden opgeborgen onder het mom dat ze ooit wel weer van pas komen. Terwijl we die spullen -ongebruikt en wel- helemaal niet missen in het dagelijks leven.
Het hypotheekprobleem ligt klaar om te worden opgelost. Onze hypotheekmeneer heeft aangegeven, als een tijger over de geldverstrekker te waken om de tijdlijn in de gaten te houden. De notaris is reeds ingeschakeld. Mijn liefste vriendin heeft aangeboden, om voor ons te koken. De naaste buren, inmiddels hard op weg dierbare vrienden te worden, gaan ons helpen met de verbouwing zoals als wij momenteel met hun huis doen.
Het slopen van de wanden en van de vloer is van later zorg. Een probleem van ergens halverwege volgende week, of die erna. Wanneer ik het zo bekijk, ziet het leven er ineens heel anders uit.
Nee, nu heb ik geen probleem.
dinsdag 26 april 2011
Kala Kala 5
"Het meest bijzondere van glas vind ik toch wel dat ik erdoorheen kan kijken. Wonderlijk! Vooral omdat glas eigenlijk zand is, maar als ik op het strand loop kan ik niet naar de andere kant van de wereld kijken."
Voor de Trouwen die willen lezen, maar (nog) niet volgen,
hier de link naar hoofdstuk 5 van Kala Kala maar wel lezen
Voor de Trouwen die willen lezen, maar (nog) niet volgen,
hier de link naar hoofdstuk 5 van Kala Kala maar wel lezen
donderdag 21 april 2011
Zomerhitte
De hitte slaat toe. Het tempo vertraagt. Met een glas witte wijn houd ik het wel uit. Dat zei ook een oude vrouw languit liggend in een rolstoel op het terras van een ... ja wat voor huis. Ik bezocht er samen met mijn broer mijn schoonzusje, die daar is geplaatst. Alzheimer in het laatste stadium. Kom ik neem samen met de vrouw, overigens nog helder van geest, nog maar snel een flinke slok!
Een voor wie weten en lezen wil: hoofdstuk 4 van Kala Kala is geplaatst.
Een voor wie weten en lezen wil: hoofdstuk 4 van Kala Kala is geplaatst.
dinsdag 19 april 2011
Levensvreugde
Over dit onderwerp hoop ik nog veel te schrijven, alleen niet vandaag.
Dan maar een filmpje: http://www.youtube.com/watch?v=XQuoZaglvo8
Dan maar een filmpje: http://www.youtube.com/watch?v=XQuoZaglvo8
maandag 18 april 2011
Abonneren op:
Posts (Atom)