Balk

In Nederland zou je nu ongemerkt
Pensioenen met de helft kunnen verlagen
Of allemaal een boerka kunnen dragen
Of Twitteren terwijl je overwerkt

Er is maar een ding dat ons volk nog boeit;
Hoeveel het ijs bij Balk is aangegroeid.

Elfstedenkoorts

Welk onderschrift hoort bij deze foto..?

- Wennemars verkent deel route

- Zoektocht naar startbewijzen neemt bizarre vormen aan

- Rayonhoofd Stavoren aangehouden

- Slotermeer blijft zwakke plek

- Enthousiasme Friese vrijwilligers overweldigend

Top 40

De merel is weer veruit favoriet
Bij de verkiezing van natuurgeluiden
De blinde vink had weinig te beduiden
Ik miste ook de Twitter en de tweet

Het allermooist klinkt in de ochtendkilte
Toch knisperend en tintelend ..de stilte.


Vroege Vogels heeft vandaag de Jaarlijkse top 40 van natuurgeluiden bekend gemaakt.

Jopie

Ik heb sinds kort een nieuwe vriend of eigenlijk kwam ik er zojuist achter dat hij een vriendin is. Een vriendin, eigenlijk heb ik nooit vriendinnen maar mevrouw Pasquali heeft in al haar ruimdenkendheid geen bezwaar tegen onze relatie. Ze heet Jopie en ik ben gek op haar.
Terwijl ik dit schrijf zit ze op een meter afstand op de leuning van een tuinstoel aan de andere kant van het raam van mijn werkkamertje en kijkt aandachtig naar binnen. Jopie is een volslanke vrouwtjesmerel en de meest relaxte vogel die ik in en om onze winterresidentie tot nu toe heb meegemaakt.

Waar zenuwlijders als koolmezen of roodborstjes onmiddellijk met veel misbaar een boom invluchten als ik ook maar een geluid of een beweging maak, tilt Jopie hooguit haar kopje op en blijft doodgemoedereerd op de tafel zitten die ik als voederplaats heb ingericht.
Appelschillen, gemengd voer, een countrykoekje van de Aldi, zo af en toe een slokje uit een bakje voorverwarmd water, alles gaat smakelijk naar binnen.

Jopie heeft het plaatsje voor ons huis tot haar persoonlijke territorium gepromoveerd en heerst als een madam over het kleine grut dat af en toe het graantje mee mag pikken dat door haar beroerde tafelmanieren op de grond beland is.
Volgens mij is het een oude door ervaring gerijpte vogel die in een oogopslag heeft gezien
dat ze van deze natuurliefhebber in de dop- die tot voor kort geen heggemus van een kalkoen kon onderscheiden- geen gevaar te duchten heeft.
Ik kan haar dan ook tot minder dan een meter benaderen en ben er stilletjes van overtuigd dat ze over een tijdje uit mijn hand eet. Wat ik van mevrouw Pasquali helaas niet..maar dat is een heel ander verhaal.

Onze innige relatie kan ook vleugels hebben gekregen doordat ik voortdurend tegen Jopie
loop te praten. Over dat ze maar lekker moet eten, dat ze een mooie vogel is, dat ik alleen maar even sneeuw ga scheppen, dat het baasje nu moe is en andere larmoyante prietpraat waar ik me tot voor kort diep voor zou hebben gegeneerd. Maar het komt nu eenmaal vanzelf naar boven als ik dat koppetje heen en weer zie gaan.
Jopie schijt trouwens waar ze staat, kleine cilindervormige groenbruine drolletjes met pitjes van onverteerd of te gulzig gepikt voer die her en der tussen de gerechten op tafel liggen te dampen.
Als merelfluisteraar kan ik het moment dat een nieuwe ontlasting zich aankondigt voorspellen doordat ze even stilvalt en haar staartstukje omhoogtrekt, waarna haar kraaloogjes de omgeving aftasten of iemand iets gezien heeft.

Jopie heeft ook haar mindere kanten zag ik vandaag. Ze is doortrapt.
Een mannetjesmerel kwam te dicht in de buurt van haar welvoorziene dinertafel, ze vloog op hem af , joeg hem naar het pad en begon er driftig te pikken naar steentjes en zandkorrels, alsof daar van allerlei lekkers te vinden was.
Waarop haar soortgenoot zich nieuwsgierig bij haar voegde, maar al snel teleurgesteld afnokte en Jopie zich terug naar de tafel spoedde waar ze haar maaltijd tot zonsondergang voortzette.

Daarna moet ik de troep opruimen, maar ja alles voor de liefde.
Nico de Haan kan trots op me zijn.

Wit

Het spoedberaad vanochtend bij Prorail:
'Mannen, geen paniek maar het gaat sneeuwen
NEE, niet meteen door elkaar heen gaan schreeuwen 
Ik weet 5 centimeter, het is veel

Dus wat je zometeen de groep in gooit
Moet beter zijn dan: "Wachten tot het dooit.."


Bij de eerste sneeuwbui van het jaar maken NS en Prorail weer geen beste beurt.
Volle stations en geen treinen.

Nog even dit afmaken

Zometeen moet ik naar de garage. Mijn Fransien wil niet meer open. Eigenlijk wil ik niet weg want er zit net een lekker stukje in mijn hoofd. Het hoeft alleen nog maar te worden opgeschreven. Met mijn bolletje in de zon zit ik aan de keukentafel achter de laptop.

Terwijl ik schrijf, pardon tik, trekt er via internet allerlei kleurigs aan mijn ogen voorbij. Een voordeel van mijn drukke hoofd is dat tijdens het schrijven ook gewoon kan internetten en twitteren. Ik moet per slot van rekening wel een beetje bijblijven. Gelukkig weet ik nu, dat de opperrabijn weer aan de slag mag, dat de vermiste jongen van 10 helaas nog niet terecht is èn ik zag vanmorgen en passant dat de verkeersjuffrouw van RTL 4 ineens een bos blond lang haar heeft. Het kan verkeren.

Met dat digitaal gelummel kom ik echter niet van mijn stoel en daarmee dus niet bij mijn auto om naar de garage te vertrekken. Wat is dat toch? Goed dan. Ik zie er tegenop. Fransien en ik zijn nog niet zulke dikke maatjes als mijn vorige vierwielvriendinnen. Het is allemaal nog ontzettend wennen. 

Finette, mijn klein groen Peugeootje uit 1994, met haar olijfgroene lijf, was mijn grote verkeersliefde. Op de weg waren wij één. Inparkeren, omrijden, filefröbelen, het was geen moeite en het was leuk. Tanken ging bijna vanzelf en in de winter waren wij als een blok op de weg. Daarna kwam Paola in mijn leven. Het petieterig blauw Fiatmobieltje. Met haar racete ik de grotere automobielen eruit, wanneer ik bij een groen stoplicht optrok. Helaas is Paola niet meer. Daar heeft de verbouwing niet eens aan meegeholpen; Paola is motorisch gezien overleden. Een kapotte hartklep werd haar fataal.

En nu, nu heb ik Fransien. Een prachtige donkerrode schone, daar niet van. In tegenstelling tot hoe haar typenaam doet vermoeden, is er weinig meganieks aan haar. Ze rijdt fantastisch hoor, de vering is pico bello, de bekleding en de stoeltjes zitten heerlijk, maar ze heeft excentrieke kuren rondom haar elektriek systeem.

Fransien heeft namelijk automatische deurvergrendeling. In theorie heerlijk, in de praktijk is het een portie prutsen. Wanneer ik op het sleutelknopje druk, gebeurt er niets. Voorzichtig peuter en morrel ik wat heen en weer. Soms is er dan toch ineens een zachte klik geweest en is de auto open; alleen heb ik dat dan weer niet gehoord en gezien. Doordat ik niet de meest geduldige mens ben, blijf ik vaak nijdig klikken op de sleutel en daarmee sluiten de deuren zich weer direct en als een blok. Woest om de auto lopen en haar vervloeken helpen niet. Zij kan er echter ook niets aan doen, het is de techniek die weigert.

Of ik wil of niet, of de zon schijnt en ik heerlijk achter mijn keukentafel met de lèp zit geparkeerd, het maakt niet uit. Ik moet ter garage, want zo kan het niet langer. Het is vervelend wanneer het stroomt van de regen en ik wil de auto instappen terwijl mijn haar verregent, tegelijk met mijn humeur. Maar ik heb geen zin, ordinair geen zin.
Eerst even dit lummelstukje afmaken, dan ga ik. Echt.

Vandaag

Het ABP laat de pensioenen dalen
Afghanen vechten voor de Taliban
Men sleutelt aan een kernbom in Iran
De leraar moet zijn staking in gaan halen

Maar wat ons nog de meeste zorgen baart
Is of er ijs ligt op de Bonkevaart.