Paasbest

'T was pietenweer, de Pasen zit er op

We zijn maar eens in eigen land gebleven

En hebben heel veel extra uitgegeven

Zo komen we er lekker bovenop

U ook weer op de meubelboulevard?

Dat krijgt zo'n crisis toch maar voor mekaar!

Ondanks het weer was het een ouderwetse Top Pasen.

600 miljoen besteed, duizenden op de meubelboulevards, horeca tevreden, file op weg naar huis. Wat wil 'n mens nog meer.

Paasgedachte

Heel de dood
gaat naar de knoppen

het leven barst
van heimwee
uit zijn voegen.

Scheppen

Scheppen is maken, creeren. Scheppen is orde op zaken stellen; graven, speuren en zoeken.

Na veel vijven en zessen, getwijfel, gedraai en geneuzel is de kogel door de kerk. Onze zoon heeft mogelijk dyslexie. Het getwijfel kwam van mijn kant. Al jaren probeer ik tevergeefs aan de bel te trekken maar blijkbaar heeft de basisschool de klepel van de klok verwijderd; zij waren doof voor mijn gerinkel.

Mijn getwijfel wordt niet zozeer veroorzaakt door de specifieke kenmerken die zich bij dyslexie kunnen uiten, dan wel door de a-specifieke kenmerken. Op late leeftijd pas kunnen fietsen. Geen klok kunnen kijken en dus steevast te laat komen. Afspraken die over tijd gaan, zijn rampzalig binnen ons gezin. Tot slot: lang doen over een zwemdiploma. Ik heb lichtjaren aan de rand van het zwembad doorgebracht.

En nu moet ik scheppen. Orde in de chaos, die op zolder heerst. Vorig jaar heb ik alle belangrijke papieren met een Hoofdletter zo zorgvuldig opgeborgen vanwege de verbouwing, dat ze niet zonder slag of strijd zijn terug te vinden. Gewapend met goede moed vertrek ik naar zolder. Gelukkig heb ik de CITO score apart gehouden, op een ander Speciaal Stapeltje, ook met hoofdletter. Dat weet ik nog, omdat ik vorig jaar al wist, dat ik dat papiertje dit jaar nodig zou kunnen hebben. Verderop, ergens in een vergeten laatje, vind ik de rapporten van de basisschool. Vanaf groep 2. Vertederd blader ik ze terug.

Nu de uitkomst van de entreetoets nog vinden. Uit 2010. Na een stief halfuurtje vloeken en zweten, vind ik ook dat belangrijke papiertje terug. Notabene onder de gebruiksaanwijzing van de magnetron, die we moesten aanschaffen, doordat de oude halverwege de verbouwing kapot ging. Dat scheelt, dan kan dat nagenoeg nieuwe apparaat direct op marktplaats.

Met armen vol werkboeken, schriften, rapporten en uitkomsten van CITO danwel Entreetoets klauter ik langs de vlizo naar beneden. Alles verdwijnt in een grote map waarop ik met zwarte viltstift “DISLEKSIE” kalk. De schoolcarriere van pubermans gevangen, in een map.
Eenmaal beneden verraadt een “pling” , dat ik elektronische post heb gekregen. Vast van de dyslexiemevrouw. Gisteren heb ik haar gebeld, ze klonk erg aardig. Ze zou vragenlijsten sturen, voor ons en voor de school. Het klopt, er is disleksiepost. Met vragenlijsten voor ons en een vragenlijst voor de school.

Een van de vragenlijsten mail ik door, naar de oude juf van pubermans. Per slot van rekening heeft hij het grootste gedeelte van zijn onderwijscarriere op de basisschool doorgebracht. En daar hebben ze het of liever gezegd hèm, over het hoofd gezien. Tenminste, zo denk ik erover.
De andere vragenlijst gaat naar de huidige school van pubermans. Naar de “vreselijke juf van Engels”. Voor mij is ze niet zo vreselijk. Zij is de eerste, die zaken bij pubermans heeft gesignaleerd, die anderen –al jaren- over het hoofd zagen. Bovendien nam ze ook mij serieus. Ook niet onbelangrijk.

In twee dagen tijd zes mails verzonden, vier telefoontjes gepleegd, een afspraak gemaakt en bergen informatie verzameld. Zonet zijn de laatste twee mailtjes de deur uit gegaan. Als dat geen scheppen is. De scholen kunnen aan de slag; hopelijk verschaffen ze duidelijkheid. En hopelijk doen ze dat ook op tijd. Lief en ik gaan ook scheppen vanavond. Eerst vanaf onze bordjes, daarna worstelen we ons door de vragenlijst voor ouders.

Bla..

Ik hoop toch echt dat ú er iets van snapt,

Een nieuwe terrorist is opgedoken

John Leerdam heeft er schande van gesproken

En nu is hij zelf plotseling opgestapt

Zo geef je de terreur toch vaste grond;

Want die Jablabla loopt nog steeds vrij rond!

PvdA kamerlid John Leerdam is opgestapt nadat hij tijdens een interview voor het radioprogramma van Giel Beelen de indruk wekte op de hoogte te zijn van de vrijlating van een verzonnen terrorist.

Gerd

Angola is een heel eind hier vandaan

Dus Leers dacht maar eens flink te moeten wezen

Door Mauro daar alsnog de les te lezen

Want goed voor zijn imago en zijn baan

En burgemeesters dreigt hij met de wet

Toch wordt hij binnenkort zelf uitgezet.

Gerd Leers zei in een interview met Trouw dat Mauro ook na zijn studie niet zeker is van een verblijfsvergunning. 40 burgemeesters weigeren medewerking aan het uitzetten van asielzoekers en Geert Wilders schijnt hem nu te willen vervangen.

Bedrog (schrijfveer)

In de winter pakte hij net iets te trefzeker de suikerpot uit haar kast. Een kast waar verder, behalve de eigenaresse, niemand toegang toe had, zelfs ik niet. Even bleef zijn hand onzeker boven het aanrecht hangen. Er verdwenen twee klontjes suiker in haar thee, welke tot dan toe suikerloos was geweest.

Samen leunden zij tegen het aanrecht, keuvelend. Mijn zwager en mijn vriendin. Zij was dat voorjaar weduwe geworden, hij had verstand van financiele zaken. Het leek ons mooi, om hem haar zakelijke belangen te laten behartigen. Dat had hij ook voor ons gedaan.

Die week paste ik op het huis, op de kinderen maar niet op mezelf. Mijn man 160 kilometer verderop. Onschuldig, onwetend. Mijn onderbuiksgevoel, zwaar als mijn gemoed, negeerde ik.
De tafel werd gedekt. Zonder te vragen werden de dinerborden als vanzelf door mannenhanden uit de kast getoverd. De bordjes voor de meisjes werden op de goede plaats gezet, evenals het gekleurde jip en janneke bordje voor de jongen. Mijn jongen kreeg een visitebord. Met een te grote lepel.

Het gesprek aan tafel liep té gesmeerd. Net iets te vaak werden er voor mij onbekende anekdotes aangehaald, over gebeurtenissen welke ik niet kende. Over vragen, waarop ik het antwoord niet wist en zweeg. Haar huishouden werd die week mijn vakantiehuishouden. Zij was elders. Met haar hoofd, tenminste.

Voorjaar. Een logeerpartij in een Zeeuws kasteel. Met dezelfde personen, vermeerderd met andere leden uit de betrokken huishoudens. Te vaak werd net op tijd de luier van de jongste van haar kinderen verwisseld. Foutloos. Ineens mocht de luier in de kliko. Er werd gepraat en gewandeld, maarniet met iedereen.
Na het kasteelgebeuren kwam vriendin logeren. Zonder kinderen maar met een beschadigde bus. “Verkeerd geparkeerd,” was de verklaring, evenals “tja, anderhalf jaar niet in Amsterdam geweest.” Het leek aannemelijk.

In de nadagen van de lente kocht zwager een huis, dat nog gebouwd moest worden. Halverwege staakte hij de bouw. Zowel van zijn huis als van zijn huwelijk. In de zomer vertrok hij. Ik was getuige, verfde zwijgend zijn kozijnen, zijn portaal en zijn muren. Verbijsterd, verbitterd troostte ik zijn gewezen vrouw.

In de herfst kwam de vraag of ik getuige wilde zijn van het huwelijk, “uit liefde ontsprongen”. Ik was toch zeker, samen met mijn lief, zijn broer, de bron geweest van alle goeds, van hun onbegrensde liefde.
In de herfst werd mijn vriendin mijn schoonzus.

Ik de hare niet.

april

Ik ben vandaag nog nergens ingetrapt

Want ook al zeggen ze: ' Je gulp staat open'

Of: ' Getver, waar heb jij net in gelopen?'

Ik word niet beetgenomen of begrapt

Maar wel zie ik bij u, nee sta eens stil

Wat doet die groene kikker in uw bil ?