Drenkeling

Een bultrug die na jaren in het water

ook wel eens wilde weten hoe het aan de wal is

moest ondervinden dat dit voor een walvis

te allen tijde eindigt met een kater.

De laatste reddingspoging is gedaan

een zandplaat werd het dier fataal

de afloop doet in niets meer denken aan een kerstverhaal

al schrijft de krant nog wel: Johannes is zijn naam.

Voorbereid

De Maya datum komt steeds dichterbij

Dan eindigt hier op aarde al het leven

Ik heb vandaag dus alles weggegeven

En met ons huis was iemand reuze blij

Mijn baas en de familie ook gebeld

En wat ik van ze vind gewoon verteld.

Op 21 december eindigt de Maya kalender.

KERST..

Onderzoek leert dat opa's en oma's van mening zijn dat hun kleinkinderen  slechte tafelmanieren hebben.De schuldigen, zijn de ouders, die zouden hun kinderen te liberaal opvoeden.

Moeder Janine doet haar best...

'Gezellig hè jongens, kerst bij opa en oma..heerlijk, allemaal bij elkaar..

Kom je ook Sterre?

Wesley we zitten al aan tafel hoor..ja je mag straks weer met de x box

maar nu gaan we gezellig eten..Wes, NU..

IK had een kwartier geleden al gezegd , als je moet plassen Chantal, dan moet je dat eerde.. Fred neem jij haar even mee..

Omdat ik nu net ook eens keertje zit..mág het..?

Ja, eerst je soep Storm..nee dit is lekkere soep..oma's soep..

Met je lépel Wesley..niet schuin houden dat bord,.. ja hoor lekker alles over je nieuwe gilletje..wat zeg ik nou..

Nee Sterre, één soepstengel tegelijk en je wacht tot we allemaal de soep op hebben..Vrágen, je kan toch vragen, je hebt toch een Hollandse mond.. kijk nou hangt je servet er in..kan oma allemaal weer wassen..

Als opa zegt dat je rechtop moet zitten, dan gá je rechtop zitten Wesley wat hadden we nou afgesproken..

Fred.. zijn jullie klaar?..dat kán niet ze heeft vanmorgen al gepoept..!

Weg met dat beest Storm, wat had ik nou gezegd, Snuitje mag mee naar opa en oma.. maar in z'n hok..! Geen rat aan tafel..Kijk nou is oma heel erg geschrokken..

Hoezo lust jij geen frietjes, je bent anders gek op frietjes..dit zijn geen andere frietjes.. dit zijn gewoon frietjes, heeft oma zelf gemaakt..

proef nou maar eens..

Niet uitspugen Sterre, je mag niet spugen aan tafel..hoe vaak moet ik dat nou nog zeggen..

Nee Wesley, wijn is voor grote mensen,..van papa wel..haha die Wes..

geloof hem maar niet hoor ma..

Nou gauw gaan zitten Chantal,..goed laat die soep dan maar..

Ja Storm jullie moesten wel soep.. maar nu is de soep op..

Dat zijn garnaaltjes, inderdaad Sterre kleine beestje, nee die zijn niet zielig,  jullie wilden toch netjes met de grote mensen mee eten..

Nee dat is niet gatsie Chantal, nou geef maar hier eet mama het wel op..

Niet schoppen onder tafel Wes, en jij ook niet Storm..

Als Opa zegt niet schoppen dan schop je ook niet verdomme..

Zeg jij nou óók eens wat Fred, het zijn ook jouw kinderen hoor..

Dat zijn gewoon lange boontjes, jongens en er zit lekker een rolletje spek

omheen..ja papa snijdt het wel even voor je..

Als jij die spek niet lust Storm dan gooi je dat niet zomaar op oma's nieuwe kerstkleed..pakken en terug op je bord, op je bórd, zeg ik..

En nou ben ik het zat ,allemaal opgedonderd van tafel..jij ook .. anders

zwaait er wat..en er wordt niet gejankt met Kerstmis..

Doe maar een videootje..

Nee geen Transformers .. dat vindt Sterre eng..doe Sponge Bob maar

Wees jij nou asjeblieft de wijste Wesley..Laat mama nou eens rustig eten jongens..toe nou..!'

En het bleef nog lang onrustig in de huiskamer.. 

Zwijgerman

Ik leef in de verkeerde tijd en ik kijk naar de verkeerde programma's.

Vanavond in De Wereld draait door, Joost Zwagerman wordt door een gretige van Nieuwkerk afgekloven over zijn depressieve periode die wonder boven wonder toch weer een leuk boekje over Kunst heeft opgeleverd en dat vlak voor de feestdagen , wat een toeval.

Het larmoyante uitventen van je gevoelstoestand is schering en inslag

 in de media en kan rekenen op empathische dapperheidsbijval.

Geweldig dat je dit doet,durft, wil, kan, respect..!

Het binnenste van Joost moest naar buiten en dat kon je aan de kwijlende hoofdtafelheer  en zijn likkebaardende bijvrouw wel overlaten. Voorzichtig maar eenmaal vastgeklauwd niet meer van plan om los te laten.

Hoezo depressief, Joost? 

Depressief, nou niet zomaar,  wat dacht je meneertje het is een wonder dat de beroemde literator nog onder ons is. Als een groot schrijver depressief is dan hoort daar een grote D op en zullen we weten dat de hele psychiatrische goegemeente zich op de complexiteit van de casus Z heeft stukgebeten. Eerst in  de vorm van een twee pagina groot artikel in de krant passend bij het enorme ego en als klapstuk, na een teasertje in een van de vorige afleveringen, de nationale bekentenis bij het VARA filiaal van Bol.com.

Suïcidale vader, stervende kennissen, een afgebladerd huwelijk en dan toch kunnen genieten van de enige schoonheid die er nog toe deed; Vermeer. 

Geen woord over zijn kinderen als reason to survive, maar schilderijen hielden hem op de been. Een walgelijke publieke emo-exercitie die model staat voor  de afgrond waarin ons publieke bestel inmiddels is beland. Geen enkel gevoel voor distantie, prudentie, privacy, geen notie meer van je eigen proporties. Als TV BN'er ben je larger dan life en niemand die ook maar op het idee komt om als antwoord op impertinente vragen te antwoorden dat men daar geen flikker mee te maken heeft.

Het is een parade van wansmaak en onvermogen, ons geserveerd in een keurig afgeronde sessie van 10 minuten, de schaamte voorbij, jammer genoeg.

Zo dat was Zwagerman, volgende week in de winkel, who's next?

Over eten en drinken

Schrijfveer over de top 2000

Zal ik dan ook maar een keer? Herman’s Hermits, No milk today.

Een heremiet, was dat geen kluizenaar?  

Vandaag niet, melkboer. Mevrouw ligt in het ziekenhuis. Wat zegt u? Ja, ze heeft wel iets van een kluizenaar. Ik hoop dat ze gauw weer aan de gin met jus kan. Die melk heeft geen haast. Dag melkboer.

En hier de tekst.

Pontifex

De twitterende Paus heet Pontifex

Wat gaat straks de prelaat de wereld melden

De praatjes die hij ons al eens vertelde

Of staan we na de eerste tweet perplex

In plaats van social media infiltreren

Eerst die vermolmde kerk moderniseren

Paus Benedictus gaat per 12 december twitteren

Avonden

Het is december en dus tijd voor Reve, de Avonden om precies te zijn.

Ieder jaar pak ik de oude pocket uit de kast en probeer op oudejaar de laatste bladzijde om te slaan.

Het is een beduimeld exemplaar uit de reeks 'Literaire Hoogtepunten', die in de bovenbouw van de Havo een verplichte aanschaf was. 

Niet dan een van mijn zoons er destijds ook maar een letter in gelezen heeft.

Toen de tijd begon te dringen huurden ze de video van de film met o.a. Rijk de Gooyer en dat was blijkbaar genoeg om hun docent Nederlands op een dwaalspoor te zetten.

Omdat mijn hardcover ergens in een verhuizing gebleven is maak ik dus dankbaar gebruik van dit overblijfsel uit een zware middelbare schooltijd. Ik hoor de klassenleraar van een van hen tijdens de feestelijke bijeenkomst rond de diploma uitreiking nog zeggen dat hij de hele familie Pasquali feliciteerde met het behaalde Havo certificaat. Het leek me  die middag onverstandig  alsnog te protesteren tegen het magere zeventje dat ik kreeg voor het vrije werkstuk; 'Historie van de Jazz in Nederland', waarvoor Mw. P. de plaatjes een uur voor inleveren nog uit een van mijn standaardwerken geknipt had. Zo'n tijd geleden alweer.

Dus daarom steeds maar weer Reve. Het is de lange afdaling tot diep in december, het lage licht, de korte schemering. De reis naar binnen die half oktober met het vallen van het blad begonnen is. 

De perfecte omlijsting voor het verhaal over Frits van Egters en zijn

worsteling met het leven vlak na WO 2.

Het slenteren langs natte grachten, bezoekjes aan vage vrienden op koude zolder etages, het gepook in de kachel, de haat liefde verhouding met zijn ouders en zijn broer, de benauwende dromen en de toen nog  hermetisch gesloten kast.

Het zijn mijn eigen herinneringen die aan de pagina's  kleven. Ik lees De Avonden als een doorkijkboek, een wand waartegen ik de dia's  uit mijn leven op laat lichten.

De laatste zon prikt door scherp afgetekende takken, er hangt sneeuw in de lucht, maar er hoeft pas één schemerlampje aan.

' Wijntje?' 

'Nou als jij ook neemt..'.

"Het was nog donker, toen in de vroege morgen van de tweeëntwintigste

december 1946 in onze stad, op de eerste verdieping van het huis Schilderskade 66, de held van deze geschiedenis Frits van Egters ontwaakte....."