Inbraak

De 10 geboden hebben ons gezegd:

Gij zult een anders goed niet slinks begeren

Laat staan het onverhoeds te confiskeren

Nu blijkt dat je daarvoor wordt omgelegd

Maar had de Bijbel ook niet streng verboden

Om voor die daad een ander mens te doden.

In navolging van Fred Teeven toont Nederland zich 

na een inbraak met dodelijke afloop wel érg 'triggerhappy'.

Herfst

Buiten loeit het restant van een tropische orkaan en binnen wachten we angstvallig af of de partytent het houdt. Tot nu toe wel. Schuddebuikend trotseert het doek de stormvlagen in een woeste dans met de buitelende wind. Ik heb haar maanden geleden uit voorzorg met de accuschroefboormachine verankerd. Wat een genot om die lange  schobbejakken, waar ik vroeger mijn polsen de soep mee indraaide, nu moeiteloos in het hout te persen. Je voelt je potdorie nog een echte timmerman ook , even in de lucht proefzoemen op z’n A-teams, inklinken en hup daar verdwijnt het schroefdraad murmelend in de balk. Zo jij zit, súcker!

Maar eh.hó eens even, Green Dolphin Street, dát zouden we toch doen?

Zie je wel, is ‘t weer eens zover, het stukje neemt een ander loopje met me.

Het zou gaan over weemoed die zacht en zoetjes opwelt en tranen die nergens over gaan maar me toch ineens op het spoor zijn.

John Coltrane en Miles Davis spelen het themanummer van de gelijknamige film uit 1947 en nu ben ik het op gitaar aan het instuderen. De mooiste akkoorden uit de jazz wat mij betreft.

Regenvlagen onder oude straatlantaarns, de opgestoken kraag van een gabardine regenjas een wolk sigarettenrook, het snelle getik van hoge hakken in een donkere steeg.

Soms bereikt muziek onbekende  regionen in jezelf, afgronden van diep verlangen naar een tijd en een leven dat niet meer bestaat maar waar je de geur even van opvangt.

Sommige noten doen haast pijn omdat de schaduw van vergankelijkheid en afscheid erin besloten ligt. En als je reikt naar de betekenis zijn ze  alweer weggewaaid.

Ik rek mijn vingers in nieuwe martelende grepen en zet de versterker een klein stukje open. Buiten buigen de iepen nog vol in het blad.

Zo werkt dat in het leven, meezwiepen en als de wind wegvalt richt je je  weer op.

Green Dolphin Street en het is herfst geworden.

Een gezin stichten

we laten niets

over aan het toeval

we werken volgens

een aktieplan

de uitzet is besteld

bij Prenatal

de eerste luiers

zijn geteld

alle instanties

zijn ingelicht

de kinderkamer

is blauw ingericht

we hebben besloten

een zoon te nemen

eitjes en zaadjes

zijn ingevroren

volgende maand

worden ze ingespoten

in augustus

wordt hij dan geboren

we moeten nog wel

een spaarrekening openen

en een nieuwe

auto kopen

Verlate schrijfveer

Feestbook

Ook ik ga morgenavond naar het feest

Waarvoor wij allen uitgenodigd waren

Stationsweg 3 in de gemeente Haren

Het wordt een knalfuif als je Facebook leest

De buurt is nu al boos en maakt bezwaar

Nou já,  je wordt maar één keer 16 jaar!

Haren bereidt zich voor op een invasie van mogelijk duizenden jonge feestgangers.  Een meisje zag de uitnodiging voor haar verjaardagsfeest op Facebook totaal uit de hand lopen.

Pasquali

Lucht

Ik ga vooruit, na al die jaren begin ik de signalen te herkennen.

In dit geval een geurspoor dat begon bij de terloopse vraag of ik- als ik toch naar de keuken ging- een stickertje op het prikbord wilde hangen.

Het turqoise lokkertje kwam uit een decadente glossy waarvan je als man alleen de lingeriespecial nog weleens door wilt bladeren.

Hoewel het een krijgertje was, ( lente 2011, Mw P. is wel vrouw, maar niet gek), bleek het proefmonstertje nog onaangeroerd aan de advertentie

te zijn vastgeplakt. Een uitbundig blondgelokt model, waar het leven nog niet op gekrast had, hing zwoel over de rand van een reusachtige 100 milliliterfles en raadde deze sensationele fragrance namens de parfumeur van harte bij ons aan. Een buitenkansje dus, dat ruimschoots op polsen en boezemstreek werd geconsumeerd en waar ik -vooruit- ook even aan mocht ook snuiven.

Na een verzaligd 'lekker hè', was de koek op en verdween ik, onnozele hals met het uitgegeurde papiertje naar binnen.

Natuurlijk heb je als man in een lange relatie altijd wel wat goed te maken.

Vaak heb je teveel gezegd of juist te weinig, niet overtuigend genoeg geluisterd naar de wervelingen en de muizenissen van het vrouwenhart of sta je na twee woorden alweer met een ordinaire oplossing klaar. En anders is er wel een faut pas uit het verre verleden die vanuit het niets opnieuw als een kletsnatte handdoek in je nek gelegd wordt.

Niet verwonderlijk dus dat me, tijdens de boodschappen bij het passeren van een drogisterij/parfumerie, een licht opging. Naar binnen dan maar.

Nu kan het nooit kwaad om in een damesbolwerk enige charmante hulpeloosheid te veinzen. Of het gaat om een verrassingstopje bij H&M of een verjaardagssetje bij Linera, de verkoopsters eten in een oogwenk uit je hand. Ook hier fladderde meteen na mijn aarzelende entree een parfummevrouw opgewekt mijn richting uit.

Goedemorgen en waar de voorkeur van meneer naar uitging.

Ik besloot mijn eerste ongepaste ingeving in te slikken en deelde mee dat het een geur voor mijn vrouw betrof waarvan het merk me helaas ontschoten was. Het rose doosje herinnerde ik me nog wel en iets met een N. Dat moest geen probleem zijn en samen liepen we de glazen kasten bij langs, speurend tussen eindeloze rijen doosjes en fantasierijk vormgegeven flacons.

Als het succes van een samenleving valt af te meten aan het aantal beschikbare geuren in een gemiddeld filiaal van de hedendaagse Josef Geelman ( ken uw klassiekers) dan hoeven wij ons in dit land geen zorgen te maken.

Er kwam een tweede hulpverleenster bij. De geuren die ze beroepsmatig uitwasemden vermengden zich tot een zoete opdringerigheid waarvoor ik

in de buitenlucht het milieuloket gebeld zou hebben.

Of het allemaal lukte. Dat gebeurde echter pas in een hoekje op de hoogste plank van de laatste vitrine.

Er moesten zelfs een trapje en een sleutel aan te pas komen om het kleinood te bemachtigen.

'Meneer heeft een goede smaak..' Ook dat voorspelde weinig goeds.

Kirrend begeleidden de dames me naar de kassa waar ze eendrachtig een waar kunstwerk van het pakje maakten,compleet met zilveren krullen leuke lachjes en speels vouw- en knipwerk.

Toen kon ik het bizarre bedrag intoetsen, om daarna thuis mijn bonuspunten te incasseren en ach, verder leven we deze maand wel van de lucht.

Oproep

Ze kregen door de crisis zware klappen

De miljonairs tot 500 miljoen

De meesten hebben nog geeneens pensioen

Of kunnen aan de fiscus niet ontsnappen

Ik zou dit schrijnend leed willen verlichten

Door met uw hulp een steunfonds op te richten.

Miljonairs tussen de 200 en 500 miljoen zijn door de crisis

zwaar getroffen. Miljardairs bleven buiten schot en zagen hun vermogen juist stijgen.

Droomwereld

Mijn zoon was één of twee of drie jaar oud. Later vier en vijf. Toch dacht ik dat hij altijd klein zou blijven. Ik bracht hem naar het peuterklasje van de Vrije School toen hij twee en een half was. Alles echt hout: de meubeltjes, de paddestoelen, het speelgoed en overal katoenen gordijntjes en wollen kabouters en andere dingen die je je peuter toewenst als je van mening bent dat felgekleurd plastic speelgoed met toeters en bellen hem eerder hindert dan helpt bij het verkennen van de wereld. Daar zat hij. Iedere ochtend kneedde hij zelf het deeg voor een warm broodje dat na het buiten spelen uit de oven kwam. Wouter Kabouter luidde de ochtend in en uit. Voor ieder pijntje was er een rozijntje. Als ik hem aan het eind van de ochtend ophaalde waren de andere ouders jaloers: mijn zoon was de enige die niet naar huis wilde en daar luid huilend misbaar over maakte.

Het peuterklasje was in dezelfde aangebouwde vleugel van het schoolgebouw als de kleuterklassen. Ooit zou hij doorschuiven naar het hoofdgebouw: de grote school. Ooit. Maar nu ging hij naar de kleuterklas. Eigenlijk dacht ik dat we nooit meer uit de peuter- en kleutervleugel weg zouden gaan en daar had ik volkomen vrede mee. Het was goed zoals het was. De wereld was een droom en waarom zou je een kind (of zijn ouder) daarbij storen. ’s Morgens leverde ik mijn zoon af bij de ingang van de klas en nam hij plaats in de kring. Als ik hem ophaalde, zat hij weer in de kring die met iedere in de deuropening verschijnende ouder verder uitdunde, rende naar mij toe als hij me zag en omhelsde me. Het leven was mooi, de wereld was goed.

Op een dag kwam het onvermijdelijke: hij moest naar de grote school. Ik schikte mij, ook al overviel het me. We verhuisden naar het hoofdgebouw met zijn eigen ingang waar iedere dag allemaal hele grote, drukke, wakkere en rumoerige kinderen elkaar verdrongen. Ieder jaar aan het eind van het schooljaar was er een avond waarop de ouders van alle kinderen in de klas met de leerkracht gezamenlijk het schooljaar afsloten, meestal buiten, in de tuin achter de school, tussen het weelderige groen in de schemer van een vroege zomeravond. En ieder jaar zat ik, in het halfdonker, zonder dat het verder iemand ooit opviel, mijzelf met tranen in de ogen af te vragen hoe het toch mogelijk was dat er alwéér een jaar voorbij was, dat mijn zoon en al die andere kinderen alwéér zoveel groter waren geworden en hoe en waar dat ooit moest eindigen.

Inmiddels is hij veertien, een hoofd groter dan ik, zit op de middelbare school en verbaas ik me nergens meer over. Nog een paar jaar, dan gaat hij het huis uit, hij kan bijna niet wachten. Maar als ik op straat een vader zie, geheel en al verdiept in één of twee kleine kinderen die hij bij zich heeft, dan denk ik bij mezelf: man, man, man, je moest eens weten.