De Profeet

Op 26 september 2012 sprak de president van de Islamitische Republiek Iran, Mahmoud Ahmadinejad, de 67^e zitting van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties in New York toe. Hij zei daarbij onder meer het volgende:

"God Almachtig heeft ons een man van goedheid beloofd, een man die van mensen houdt en van absolute rechtvaardigheid, een man die een volmaakte mens is en Imam al-Mahdi genoemd wordt, een man die in gezelschap zal komen van Jezus Christus (Vrede zij met Hem) en de Rechtschapenen. Door het eigen potentieel van alle waardige mannen en vrouwen van alle landen te gebruiken… zal hij de mensheid naar de verwezenlijking van haar glorieuze en eeuwige idealen leiden.

De komst van de Ultieme Verlosser zal een nieuw begin betekenen, een hergeboorte en een verrijzenis. Het zal het begin van vrede, blijvende veiligheid en waarlijk leven zijn.

Zijn komst zal het einde van onderdrukking, immoraliteit, armoede en discriminatie zijn en het begin van rechtvaardigheid, liefde en medeleven.

Hij zal komen en onwetendheid, bijgeloof, vooroordeel doorbreken door de poorten van wetenschap en kennis te openen. Hij zal een wereld boordevol inzicht vestigen en de basis leggen voor de gezamenlijke, actieve en constructieve deelname van allen aan het beheer van de wereld.

Hij zal komen om de gehele mensheid de gave van goedheid, hoop en vrijheid, en waardigheid te schenken.

Hij zal komen opdat het mensdom het genoegen van het mens-zijn en het gezelschap van andere mensen zal ervaren.

Hij zal komen opdat de handen ineen geslagen zullen worden, harten met liefde vervuld worden en gedachten gezuiverd zullen worden om ten dienste te staan van de veiligheid, het welzijn en het geluk van iedereen.

Hij zal komen om alle kinderen van Adam, ongeacht hun huidskleur, na een lange geschiedenis van afgescheidenheid en verdeeldheid naar hun aangeboren oorsprong terug te leiden en hen met eeuwig geluk te verbinden.

De komst van de Ultieme Verlosser en van Jezus Christus en de Rechtschapenen zal de mensheid een eeuwigdurend stralende toekomst brengen, niet door geweld of oorlogvoering maar door het ontwaken van het denken en door de ontwikkeling van goedheid in iedereen. Hun komst zal nieuw leven blazen in het koude en bevroren lichaam van de wereld. Hij zal de mensheid zegenen met een lente die een einde maakt aan onze winter van onwetendheid, armoede en oorlog door de tijding van een seizoen van bloei.

Nu ruiken we de zoete geur en de gevoelvolle bries van de lente, een lente die pas begonnen is en niet aan een specifiek ras, etniciteit, natie of regio toebehoort, een lente die spoedig alle gebieden van Azië, Europa, Afrika en de VS zal bereiken."

Het afscheid

We zijn geneigd bij afscheid aan iets verdrietigs te denken: een verlies, pijn, een blijvend gemis. Maar je kunt ook afscheid nemen van iets treurigs: het donker, een verslaving, onwetendheid, een ongelukkige relatie.  Wat heerlijk om het spiegelpaleis, het spookhuis, de doolhof zonder uitgang en het Hotel California achter je te laten. Om wakker te worden in het zonlicht en te weten wie je bent: een prinses, een vlinder, een kind van God, geboren voor het geluk.

Terwijl gisteren alles nog zo gewoon leek.

Klaar..!

Het zit er weer op, de doos is binnen. Alweer de 5e bundeling op rij van de dagversjes. En het is elk jaar weer even leuk om bij wijze van nieuwjaarswens een boekje aan vrienden, bekenden en familie te sturen.

Het jaar in 100 en 1 gedichten.

Ik zie mezelf in 2008 nog voor de eerste keer een shabby copyshopje

binnengaan met een vaag idee voor een boekje. Niet te gelikt zoals bij zelf uitgeven.nl en andere firma's die je gouden bergen beloven , maar simpel en in een dag klaar.

Ik kreeg te maken met formaten en PDF conversies, met aanleveren

op cd rom of USB in Word A5.

De moed zonk me als digibeet in de schoenen.

Maar het lukte, er kwam zelfs een primitief omslagje  en na een week ploeteren was de eersteling klaar.

Inmiddels heeft mijn graphic design zoon de cover behandeld en

zend ik de tekst via internet naar de drukker die me een proefdruk stuurt en er binnen twee werkdagen het gewenste aantal uitramt.

Waarna ik de doos op kan halen en uit kan pakken. Het is alleen een heel gedoe met die pseudoos, hier ben ik dit en daar weer dat.

Voor de versjes werd het Pasquali.

Is het geen plaatje?

Weet je wat, ik hou ze allemaal zelf dit jaar..

Over de dood

Stel je een schoolbord voor, zo’n drieluik, niet uit een middeleeuwse kathedraal, maar uit een modern onderwijstempelcomplex. Een groot bord in het midden, twee half zo grote borden ernaast. Door het jaar heen is het drieluik gesloten, de twee kleine borden zijn om hun as geklapt en bedekken samen het middelste, grote bord. Af en toe schrijft iemand er iets op: een formule, een vervoeging, het huiswerk voor de volgende keer. Vroeg of laat wordt het geschrevene weer uitgeveegd. Op de laatste dag voor de kerstvakantie wordt het bord opengeklapt en nu blijkt dat iemand de moeite heeft genomen om de hele Top 2000 op het bord te schrijven: in minutieus kleine lettertjes. Verbazing alom, echt de hele lijst der lijsten staat erop, in sierlijk handschrift, bijna onleesbaar klein, een monnikenwerk moet het geweest zijn, het is een wonder. Niemand weet wie het gedaan heeft, de auteur meldt zich niet en de klas besluit dat dit nooit mag worden uitgeveegd, maar het hele jaar op het bord moet blijven staan, weliswaar achter gesloten luiken als straks de school weer begint en er zo nu en dan iets op het bord geschreven zal moeten worden, maar toch: het zal er zijn. Zoals in de middeleeuwse kathedraal het paradijs in het midden van het drieluik ook het grootste deel van het jaar aan het oog onttrokken werd en de gelovigen gedwongen waren tegen de zondeval of het laatste oordeel aan te kijken.

De school loopt leeg, het licht in de lokalen dooft, de verwarming gaat uit, de hekken sluiten. Kerstvakantie, jaarwisseling. Korte, donkere dagen. Ergens in die vakantie gebeurt het. Iemand, niemand weet wie, heeft het bord schoongeveegd. En niet een beetje, met de wisser, zodat hier en daar nog iets leesbaar is, maar radicaal, met de natte spons, tot letterlijk alles weg was en het bord weer als nieuw. Heeft een schoonmaker het gedaan? De conciërge? Een verbitterde leerkracht? Een balorige leerling? Niemand weet het, maar het wonder lijkt weg, voorgoed. Het nieuwe jaar begint met een schone lei.

Nr. 97: Amy Winehouse, Back to black.

Mouse Busters..

Al dagenlang worden mevrouw P. en ik uit de slaap gehouden door een

knaagorgie die zich boven onze hoofden afspeelt.

Het is de vloek van Sylvio, de veldmuis die we vorig jaar in onze voorraadkast verschalkt hebben. Of beter gezegd met een duivelse val de nek hebben gebroken. Het lijkt of tientallen familieleden besloten hebben ons deze winter letterlijk uit te komen wonen. Het trippelt, rent en raast boven ons hoofd. Men glijdt langs de wand achter ons hoofdkussen aan scherpe klauwtjes naar beneden en klimt vervolgens weer vrolijk omhoog.  Tanden boren zich in de dakspanten waar in onze verbeelding de flinters afvliegen, nagels scheuren isolatiedekens aan stukken en hoewel het

feest zich voorlopig nog achter de muren afspeelt wordt de nachtelijke stilte verscheurd en vrezen we ieder moment door de horde overvallen te 

worden. Waarna ooit onze kinderen het afgekloven gebeente van hun ouders..enfin ik heb de ongedierteverdelger gebeld en lig nu heel even op de bank...

Met gierende remmen komt de gele pick up truck in het grindpad voor ons huis tot stilstand. De vleugeldeuren glijden open, twee mannen in witte 

overalls springen naar buiten en graaien rugzakken, gereedschapskisten en een kooi uit de laadbak van de auto.

Als ze dichterbij komen zie ik pas hun kattenmaskers, levensecht met  felgroene ogen  en trillende snorharen.

U had gebeld, fluistert de voorste hees.

Ik knik bevestigend en wijs naar boven.

De mannen installeren een trapje en verwijderen een plafondplaat in de voorkamer. Een klimt met een zaklamp naar boven.

' Going in..Mi..'

' Voorzichtig Nous' , sist de man op de vloer. 

' Tsss' , klinkt het geruststellend en een duim met een wel erg lange nagel  wordt omhoog gestoken.

Het hoofd van de man verdwijnt in het gat en komt net zo snel weer tevoorschijn. Hij springt van de trap en trilt over zijn hele lichaam.

'Sssslecht..'

'Eh, hoe bedoelt u, slecht', vraag ik bedremmeld.

Er wordt echter geen acht op mij geslagen..

Zonder te aarzelen ritst zijn collega zijn overall open en onthult een strak zwart catsuit  bezaaid met tientallen kaasblokjes die met veilgheidsspelden op rug, borst en benen zijn bevestigd.

De ander heeft inmiddels een foudraal opengeritst waar hij een jachtgeweer met een brede dubbele loop uit trekt.

Vervolgens verwijdert hij het zeildoek van een kooi met vier zwarte katten.

'Cat gun..?', fluistert de ander ontsteld.

'Yessss..' Hij klapt het wapentuig open , grabbelt in de kooi naar een van de poezen en duwt het beest in de richting van de laadopening..

' Heb je al gekeken,? De stem van mevrouw P. helpt me uit de droom..

Ik heb de vallen van vorig jaar weer klaar staan in de voorraadkast.

Gevuld met jonge kaas, bestreken met een toefje Aldi 'Helaas' pindakaas met nootjes voor de echt lekkere trek. Succes verzekerd.

Als ik de kastdeur open zie ik in een oogopslag dat de vallen nog openstaan, ook de kaas is ongerept, alleen is bij alle 4 de pindakaas

geheel verdwenen. Weggelikt of afgeschraapt.

Een deken van kleine zwarte drolletjes lijkt me uit te lachen. 

Morgen komt er hulp..

Droomscenario ism jongste zoon, wachtend op de trein..

  

Over godsdienst

Wat lijkt het mij erg om Kerst op het zuidelijk halfrond te moeten vieren. De zomer barst los, de mussen vallen van het dak en dan aan de rand van het zwembad met je kerstmuts op barbecuen. Wie verzint er zoiets? Ach ja, de kerk natuurlijk. Op het noordelijk halfrond was het een prima idee: vier de geboorte van degene die zich het licht der wereld noemde tegelijk met de terugkeer van het zonlicht. Maar wat jammer dat de kerk zo van God los is dat ze Jezus groter maakte dan de kosmos, zodat nu alle gelovigen ten zuiden van de evenaar het lichtfeest moeten vieren op het moment dat ze daar het minste behoefte aan hebben.

Alles heeft zijn uur en ieder ding onder de hemel zijn tijd (Prediker 3:1). 

The Byrds Turn! Turn! Turn! nr. 1468.

Over Genot

Een spartaanse kerstavond. Eén kaars op tafel. Het houtvuur brandt, maar verder is het vertrek onverwarmd. Een eenvoudige maaltijd. Maar het hart vol dankbaarheid. Vanwege de zon die terugkeert. De schepping die herademt. Het licht dat altijd overwint. Het brein niet beneveld door alcohol, de stemming niet gedrukt door het vooruitzicht morgen alwéér zwaar te moeten tafelen. In de late avond naar de kerk. Het kerstevangelie horen lezen alsof het de eerste keer is en opgetogen terugkeren naar huis. Je vreugde niet opkunnen. Alsof God in al je lichaamscellen wordt geboren.