dinsdag 17 augustus 2010

De schrijfveer van vandaag

Met zijn drieën zitten we op een rijtje. Links de oudste, rechts de middelste en de jongste in het midden. Net zoals we op de foto's staan, die decennia geleden genomen werden. De kindergezichtjes kijken zorgeloos de camera in, niet wetend dat het plaatje, dat van dit moment afgedrukt gaat worden, tientallen jaren later nog bekeken wordt.

Met zijn drieën zitten we naast elkaar. Links de oudste, rechts de middelste en de jongste in het midden. Gezichten getekend door levenslust en de daarbij, als vanzelfsprekend, horende fouten. Zes ogen kijken afwachtend de camera in, wetend dat, door onenigheid, elk moment een scheur in het opvallende drietal kan ontstaan.

Drie zussen naast elkaar. Links de oudste, rechts de middelste en de jongste in het midden. De scheuren in de foto zijn opgelapt en beginnen zich nu langzamerhand in de gezichten te groeven. Comatueuze hersenverwoesting zit links, Borderline zit rechts. Ik kijk een beetje opgelaten de camera in, mezelf schuldig voelend over het feit dat ik slechts prettig gestoord ben.

Moet ik daarom altijd in het midden?

4 opmerkingen:

De Trouwschrijvers zei

Indrukwekkende scene Arta. Het stemt me een beetje droevig.

Ferrara

De Trouwschrijvers zei

Mooi. En doet me denken aan mijn moeder die, altijd als iemand in het midden ging zitten, sarcastisch zei: ''De deugd in het midden!''

De Trouwschrijvers zei

Ongeveer twee jaar geleden hebben wij, drie zussen, ook een dergelijke foto laten maken. Eerst de oudste, dan de jongste en dan de middelste. Die laatste ben ik. Nog niet zo lang geleden heb ik de foto weer eens bekeken. Mijn oudste zus bekeek ik met een haat/liefde-gevoel. De jongste met enorm mededogen vanwege alles wat ze heeft meegemaakt en nog meemaakt. Maar niet alleen dat, er was ook dat gevoel van trots op hoe we overleefd hebben en nog zullen. En we zijn niet alleen maar survivors, nee we zijn zoveel meer dan dat. Ieder van ons heeft haar eigen gaven of talenten zo je wilt, en daar maken we volop gebruik van. Groet van sidonie

vredenoord zei

woord voor woord met serieuze aandacht en respect geschreven ( en gelezen) en geen woord te veel.