dinsdag 3 mei 2011

Wat beklijft van de doorreis

Het licht dat ik meende te zien
aan het einde van de tunnel

het onwetend deinen
en nietsvermoedend soezen
in een kinderwagen

ik suis met mijn step
door de wind
geroutineerd gebruik ik
het rempedaal

ik fiets van huis naar school
en van het kastje naar de muur

en stuiter met een opgevoerde solex
over kinderhoofdjes

verslind het asfalt op vakanties
vlieg naar mijn bestemmingen
altijd op zoek naar bagage

files verken ik in het wandeltempo
dat nu mijn rolstoel heeft
een luide stem roept door de mist
woorden zonder betekenis

een warme vrouwenstem zegt mij
dat ik niet moet vergeten uit te checken

ik hoor nog het omfloerst geknerp
van rubberwielen aan een draagbaar
waarop mijn kist zich doelbewust verplaatst
over het grind op de begraafplaats

een handvol voetstappen daarachter.

6 opmerkingen:

Marja zei

Prachtig. Hiermee is alles gezegd.

Adriaan Hendriks zei

Nou, niet alles, hoop ik, want ik wil morgen ook nog wat kunnen schrijven ;-)

shelegul

reflexxus zei

Nee, toch zeker!, Adriaan? tot en met de kinderhoofdjes (mits je stenen bedoelt) ga ik mee.



vitals! (zie je wel!)

Heldinne zei

mooi gevonden, die handvol voetstappen

Ferrara zei

Gelukkig heeft Adriaan op doorreis deze pleisterplaats weer gevonden en mogen we even bij hem aanschuiven. Ik heb genoten, mooi hoor die laatste zin. Maar die opgevooerde solex sprak me ook erg aan.
En je eigen reactie, zo helemaal Adriaan.

Sagita zei

O gelukkig Adriaan geeft antwoord op al mijn vragen. (zie laatste reactie in de herberg). Ja jaloers makend die onverstoorbare rust van de doden in hun graf. Niets meer van doen met belastingen, met burocratie. Gewoon een lange neus naar ons allen die aan alle wetten proberen te voldoen.